بررسی ماضی بعید در دامنهٔ آینده | ||
| زبانشناسی و گویش های خراسان | ||
| مقاله 2، دوره 10، شماره 19، 1397، صفحه 23-46 اصل مقاله (800.08 K) | ||
| نوع مقاله: علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/lj.v10i19.63429 | ||
| نویسندگان | ||
| اکرم خوشدونی فراهانی* 1؛ علی درزی2؛ راضیه مهدی بیرقدار3؛ بلقیس روشن3 | ||
| 1دانشگاه پیام نور تهران | ||
| 2دانشگاه تهران | ||
| 3دانشگاه پیام نور | ||
| چکیده | ||
| زبانشناسان خارجی تحت عنوان سنتی «تطابق زمان دستوری» به مطالعه ترتیب زمانی موقعیتها در جملات نقل قول غیرمستقیم میپردازند. این ترتیب بیانگر رابطه زمانی است و تقدم، همزمانی، یا تأخر موقعیت را نسبت به زمان جهتیابی نشان میدهد. مطالعه حاضر در زبان فارسی به بررسی تقدم زمان موقعیت جمله پیرو میپردازد آنگاه که موقعیت جمله پایه با زمان دستوری آینده بیان میشود. سؤال تحقیق این است که زمان دستوری ماضی بعید در جملات مرکب فارسی چگونه تبیین میشود. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی است وداده ها جملاتی از زبان فارسی معیار هستند که با شم زبانی نویسندگان انتخاب و ارزیابی شده اند. با به کارگیری چارچوب نظری دکلرک (۱۹۹۱ الف)، و معنی شناسی و کاربردشناسی حاصل از قوانین محاوره گرایس (۱۹۷۵) فرضیۀ مناسبی برای پاسخ به سؤال تحقیق فراهم میشود. مطابق فرضیه تحقیق، به شرط دیرشی بودن، آغاز موقعیت جملۀ پایه با زمان دستوری آینده میتواند نسبت به بقیۀ آن، گذشته تعبیر شود. این زمان گذشته، زمان جهت یابی لازم برای ماضی بعید را فراهم میسازد. بنابراین، تقدم در دامنۀ آینده در حالت بینشان با زمانهای دستوری گذشته یا ماضی نقلی و در حالت نشاندار با زمان دستوری ماضی بعید بیان میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلیدواژهها: زمان دستوری شبه مطلق؛ زمان دستوری نسبی؛ تقدم؛ ماضی نقلی؛ ماضی بعید | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,747 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,440 |
||