کارائی دو روش بذرمال و خاک- مصرف تریکودرما روی شاخص‏های رشدی گیاه گوجه‏فرنگی

پژوهش های حفاظت گیاهان ایران

مقاله 9، دوره 28، شماره 4 - شماره پیاپی 26، 1393، صفحه 500-507   

نوع مقاله: مقالات پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jpp.v28i4.21333

نویسندگان

ابراهیم سالاری^{* 1}؛ حمید روحانی¹؛ عصمت مهدیخانی مقدم¹؛ روح الله صابری²؛ مهدی مهرابی کوشکی³

¹دانشگاه فردوسی مشهد

²رفسنجان

³دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده

گونه های Trichoderma قارچ های آزادزی هستند که غالباً به عنوان عوامل بیوکنترل قارچ‌های بیماری‌زای گیاهی مد نظر می باشند. هم‌چنین جدایه هایی از این قارچ دارای اثر تحریک کننده و تنظیم کننده رشد گیاهان می باشند. در این تحقیق، تاثیر ده جدایه تریکودرما شامل Trichoderma harzianum (T.BI, T.7, T.16, T.16A, T.20)، T.virens (T.6, T.21, T.65)، T.koningi T.77 و Trichoderma sp. T.14N در تحریک رشد گیاه گوجه فرنگی با دو روش بذرمال و خاک-مصرف بررسی شد. آزمایش‌ها به روش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در پنج تکرار انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل دو فاکتور "نوع جدایه" در یازده سطح و "روش تلقیح" در دو سطح بود. مایه تلقیح جدایه‏های تریکودرما به طور میانگین با نسبت 107 زادمایه در هر گرم خاک و 106×5 اسپور در سطح هر بذر به ترتیب برای روش‏های خاک – مصرف و بذرمال استفاده شد. دو ماه بعد از کشت بذور، شاخص‏های وزن خشک اندام هوائی و ریشه اندازه‌گیری شدند. نتایج نشان داد که جدایه های مورد استفاده تریکودرما، روش تلقیح آن‌ها، و هم‌چنین اثرات متقابل آن‌ها دارای تفاوت معنی داری می باشند (05/0P≤). بر اساس یافته های مطالعه حاضر، جدایه T20 در روش خاک- مصرف، بهترین عملکرد را در افزایش وزن خشک ریشه و اندام هوایی به ترتیب به میزان 68/58 و 93/61 درصد نسبت به تیمار شاهد نشان داد. روش
خاک- مصرف در مقایسه با روش بذرمال کارائی بهتری از جدایه های تریکودرما را در افزایش رشد گیاهی، نشان داد. نتایج این تحقیق حاکی از آن است که نوع جدایه و روش مایه‏زنی تأثیر قابل توجهی بر روی شاخص های رشدی گوجه فرنگی دارند.

کلیدواژه‌ها

تریکودرما؛ گوجه فرنگی؛ بذرمال؛ خاک-مصرف؛ شاخص های رشدی

مراجع