ادلۀ اثبات عدمتناهی واجبتعالی و تلازم آن با وحدت شخصی وجود (براساس نگاه صدرایی) | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 2، دوره 54، شماره 2 - شماره پیاپی 109، اسفند 1401، صفحه 205-232 اصل مقاله (424.5 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2021.43183.0 | ||
| نویسندگان | ||
| حجت اسعدی* 1؛ عباس جوارشکیان2؛ سیدمرتضی حسینی شاهرودی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری حکمت متعالیه، دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 3استاد دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| یکی از مفاهیم جاری در بیان فلاسفه و مورد استفاده در الهیات بهمعنای اعم و اخص و طبیعیات، مفهوم نامتناهی است که انواع گوناگونی دارد. در این میان، معنای قابل اطلاق به واجبتعالی، نامتناهی شدّی است که باید تفسیر صحیحی از آن ارائه شود. مراد از نامتناهی شدّی، وسعت و شدّت در وجود است. این تفسیر مبتنی بر مبانی خاصّ فلسفۀ صدرایی چون اصالت وجود، تشکیک خاصالخاصّی، علیّت بهمعنای تشأن و بسیط الحقیقه است. نامتناهی بودن خداوند دلایل متعددی دارد که مهمترین ثمرۀ آن، اثبات وحدت شخصی وجود است. از وحدت شخصی وجود، به دست میآید که میان این دو تلازم است؛ یعنی از هریک میتوان دیگری را نتیجه گرفت و تمام دلایل مثبِت هریک، مُثبِت دیگری نیز خواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نامتناهی؛ نامتناهی شدّی؛ وحدت شخصی وجود؛ ملاصدرا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,623 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,302 |
||