تحلیل پاسخهای شبهه علم پیشین امام معصوم به حوادث آینده | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 19، دوره 53، شماره 2 - شماره پیاپی 107، بهمن 1400، صفحه 181-198 اصل مقاله (342.62 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2022.77310.1144 | ||
| نویسنده | ||
| عبدالرحیم سلیمانی بهبهانی* | ||
| عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی | ||
| چکیده | ||
| نحوۀ مواجهۀ صاحبان اخبار غیبیِ ناظر به وقایع مرتبط با آینده خود یا دیگران، از دیرباز دستاویزی برای شبههافکنان بوده است. یکی از شایعترین شبهات این است که چرا کسانی که به مدد علم غیب، از خطرات آینده اطلاع داشتند، به منظور دفع خطر و ضرر از خود یا دیگر افراد مرتبط، عکسالعملی متناسب با آن خطرات از خود نشان ندادند؟ نگاشته حاضر- که به روش توصیفی، تحلیلی و با شیوۀ کتابخانهای سامان یافته- پاسخهای باورمندان به علوم غیبی معصومان را بررسیده، و به این نتیجه رسیده است که برخی پاسخها، نوعی تسلیم به شبهه و فروکاستن از گستره و کیفیت علم غیب امام است، برخی دیگر، مبتنی بر مبنایی خاص و مورد اختلاف است، و برخی دیگر فاقد معیار مشخص و شواهد کافی است. پاسخ صحیح، مبتنی بر توجه به خصوصیت حادثهای است که علم غیب، از آن خبر میدهد. در حوادث حتمی الوقوع، توقّع تغییر(از طریق عمل اختیاری انسان)، خلاف فرضِ حتمیّت، و مصداق اجتماع نقیضین است. البته در مواردی، این حوادث در ظرف وقوع، زمینهای برای عکس العمل ایجاد میکنند که امام معصوم با بهرهگیری از علم غیب خود و در راستای هدایت امت، به عنوان یکی از وظایف امامت، عکس العملی متناسب با حوادث مذکور، تدارک میبیند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| علم غیب امام؛ حوادث آینده؛ القاء در تهلکه؛ قضای محتوم؛ قضای غیر محتوم | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,898 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,236 |
||