شاخص‌شناسی فرسودگی بافت‌های شهری(مطالعۀ موردی: منطقۀ 3 شهر اصفهان)

جغرافیا و توسعه فضای شهری

مقاله 7، دوره 3، شماره 1 - شماره پیاپی 4، شهریور 1395، صفحه 105-120   

نوع مقاله: علمی - پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/gusd.v3i1.25987

نویسندگان

محمد حسین سرائی؛ شیرین مهره کش^* ؛ رضا مستوفی الممالکی

دانشگاه یزد

چکیده

امروزه یکی از چالش‌های شهرسازی معاصر ایران، مقولۀ بافت‌های فرسودۀ شهری و شناسایی شاخص‌های این بافت‌هاست. منطقۀ 3 شهر اصفهان، بافت تاریخی با مساحت 06/299 هکتار بافت فرسوده، به‌عنوان نمونۀ مورد مطالعه انتخاب شده است. هدف از انجام پژوهش، تعیین اولویت‌های ساماندهی محله‌های فرسوده بر مبنای شاخص‌های فرسودگی است. روش پژوهش توصیفی‌تحلیلی است و در فرآیند تحلیل از مدل فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) بهره گرفته شده است. در راستای جمع‌آوری اطلاعات از پرسش‌نامه (با استفاده از روش نمونه‌گیری احتمالی ساده، 262 پرسش‌نامه در سطح 8 محله به‌صورت منظم (سیستماتیک) توزیع شده‌اند)، نقشه و برداشت میدانی استفاده شده است. شش معیار و 24 شاخص به‌عنوان شاخص‌های اثرگذار در فرآیند فرسودگی معرفی و ارزیابی شد. نتایج حاکی از آن بود که معیار کالبدی، ساختمانی، زیست‌محیطی، اقتصادی، اجتماعی و خدماتی به‌ترتیب بیشترین تأثیر را در فرسودگی بافت محله‌ها داشته‌اند. به‌علاوه محله‌های جویباره، شهشهان، سنبلستان، امامزاده‌اسماعیل، سرچشمه، نقش جهان، سرتاوه و احمدآباد به‌ترتیب رتبۀ یک تا هشت را از نظر میزان فرسودگی کسب کرده‌اند و اولویت شیوۀ مداخلۀ هر محله بیان شده است.

کلیدواژه‌ها

بافت فرسوده؛ شاخص فرسودگی؛ ساماندهی؛ شهر اصفهان

مراجع