سنجش پایداری توسعه در استانهای ایران براساس شاخص جای پای اکولوژیک | ||
| اقتصاد و توسعه منطقه ای | ||
| مقاله 2، دوره 23، شماره 11، مرداد 1395، صفحه 1-47 اصل مقاله (579.44 K) | ||
| نوع مقاله: مقالات پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/erd.v23i11.53742 | ||
| نویسندگان | ||
| حسن دلیری* 1؛ نادر مهرگان2 | ||
| 1دانشگاه گلستان | ||
| 2بوعلی سینا | ||
| چکیده | ||
| شاخص جای پای اکولوژیک، یکی از مهمترین ابزارها برای اندازهگیری اثرات فعالیت های اقتصادی و اجتماعی جوامع بر محیطزیست است. این شاخص می تواند مقدار فشاری را که برای تأمین نیازهای مصرفی، بر جغرافیا وارد میشود، اندازهگیری کند. با توجه به اهمیت این شاخص و عدم محاسبه آن برای استانهای ایران، در مطالعه حاضر، این شاخص برای استانهای ایران اندازهگیری و مقایسه شده است. بهعبارتدیگر شاخص جای پا، برای هر یک از ساکنان استانهای ایران، در بخشهای مصرفی غذا، کالا و خدمات، حملونقل، و مسکن و همچنین در زیر بخشهای زمین کشاورزی، مرتع، جنگل، ساخته شده و انرژی، اندازهگیری و استانها از این حیث رتبهبندی شدند. نتایج نشان از آن دارد که در زمین کشاورزی، خراسان جنوبی بالاترین و فارس کمترین، در زمین انرژی، اصفهان بالاترین و سیستان و بلوچستان پایینترین، در زمین مرتع، خراسان جنوبی بالاترین و قزوین پایینترین، در زمین جنگل، تهران بالاترین و سیستان و بلوچستان پایینترین و در زمینهای ساخته شده، استان خراسان جنوبی بالاترین و استان آذربایجان غربی پایینترین مقدار جای پای اکولوژیک را در بین سایر استانهای ایران داشتهاند. نتایج کلی حاصل از این محاسبه که از تجمیع تمام بخشهای جای پای اکولوژیک حاصل میشود، نشان از آن دارد که ساکنان استان اصفهان با جای پایی به اندازه 412/2 هکتار برای هر نفر دارای بالاترین مقدار و ساکنان استان سیستان و بلوچستان با مقدار 269/1 هکتار برای هر نفر دارای کمترین مقدار جای پای اکولوژیک در میان استانهای ایران میباشند. با توجه به نتایج سنجش پایداری توسعه، می توان بیان نمود که تمامی استانهای ایران دارای ناپایداری اکولوژیک بوده و دراینبین استانهای اصفهان، قم و تهران بالاترین ناپایداری را دارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جای پای اکولوژیک؛ ظرفیت زیستی؛ توسعه پایدار؛ استانهای ایران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,113 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,478 |
||