مقاومت و براندازی گفتمان ادبی غالب در شعر نیما یوشیج و والت ویتمن

مطالعات زبان و ترجمه

مقاله 2، دوره 47، شماره 2، تابستان 1393، صفحه 23-44   

نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/lts.v47i2.39543

نویسندگان

فاضل اسدی امجد¹؛ محمدرضا روحانی‌منش^{* 2}

¹گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

²گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه تهران، واحد کیش، ایران

چکیده

نیما، بنیانگذار شعر نو در ادبیات معاصر ایران، نگاه تازه ای‌‌به شعر داشت؛ وزن‌های گوناگون را درهم آمیخت؛ مصراع‌ها را بلند و کوتاه نمود و در یک کلام، قالب سنتی ‌و یکنواخت عروض کهن را درهم شکست. والت ویتمن، سردمدار شعر آزاد در آمریکا، با انتشار برگ های علف سنت‌ها را کنار زد و شعر آمریکا را از اصولی که پیشینیان وضع کرده بودند، رها ساخت؛ در قالبی نو اشعارش را سرود و با روی آوردن به مضامینی تازه، واژگانی جدید و سبکی نوین و ساده، و با حذرنمودن از وزن و قافیة رایج و زبان فاخر، در این راه پیشگام شد. هدف گفتمان های ادبی غالب در عصر نیما و ویتمن، حفظ سنت های ادبی بود؛ اما این دو با مقاومت و به چالش کشاندن گفتمان ادبی غالب، صدای خود را به گوش همگان رساندند. نوآوری ایشان را می توان از دریچة ماتریالیسم فرهنگی بررسی کرد. آلن سینفیلد به وجود گسست هایی اشاره می کند که به دنبال تضاد میان گفتمان های گوناگون شکل می گیرند و ایدئولوژی حاکم را به چالش می کشند. در این نوشتار برآن هستیم تا نشان دهیم شعر نیما و ویتمن را می توان مقاومت و براندازی گفتمان های ادبی غالب در ایران و آمریکای آن دوران دانست.

کلیدواژه‌ها

نیما یوشیج؛ والت ویتمن؛ مقاومت؛ گسست؛ گفتمان ادبی غالب

مراجع