بررسی هرمنوتیک اشلایر ماخر در اشعار جان کیتس

مطالعات زبان و ترجمه

مقاله 1، دوره 48، شماره 1، بهار 1394، صفحه 1-18   

نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/lts.v48i1.32313

نویسندگان

ناصر ملکی^{* 1}؛ مریم نویدی²

¹گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

²گروه زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

چکیده

فردریش اشلایر ماخر، نخستین پژوهشگری بود که نظریه ی عام تفسیر را مطرح نمود. از نظر او هرمنوتیک براساس دوشاخص موازنه و تنزیل استوار است، موازنه به قیاس مفاهیم وکلمات می پردازد وتنزیل به معنای تجسم جسمانی هرچیز در عالم مکان می باشد. در حقیقت، تنزیل تجسم عینی آن چیزی است که در عالم معنا تجلی دارد. در هردو مفهوم نوعی نونگری به مفاهیم وتعینات گذشته مشهود است. به عبارت دیگر، این شیوه های جدید نگریستن به عالم طبیعت و اشیاء راه را برای مشاهدات و دریافت های تازه ای هموار می سازد که اگرچه به سرعت تحقق نمی یابند، لیک خوانندگان را بر آن می دارد تا با تأمل بیشتر در مفاهیم جدید به درک بهتر آنها نائل آیند. از این حیث، درنگ و تعلل در درک مفاهیم جدید از ویژگی های اصلی نظریۀ تفاوط ژاک دریدا به حساب می آید. لذا این مقاله می کوشد تا نشان دهد هرمونتیک ، کنش کلامی و تفاوط به چه شیوه هایی با یکدیگر ارتباط دارند وچگونه در اشعار کیتس نمایان شده اند؟

کلیدواژه‌ها

کیتس؛ تضاد؛ بودن؛ وجود داشتن؛ معنا؛ تفسیر؛ اشلایر ماخر؛ مفاهیم؛ تعلل؛ نگرش

مراجع