بازسازی تغییرات اقلیمی هولوسن و پلیئستوسن پسین منطقه زاگرس میانی با استفاده از شواهد گرده‌شناسی تالاب هشیلان | ||
| جغرافیا و مخاطرات محیطی | ||
| مقاله 1، دوره 3، شماره 3 - شماره پیاپی 11، پاییز 1393، صفحه 1-20 اصل مقاله (668.2 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/geo.v3i3.38429 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا صفایی راد1؛ قاسم عزیزی* 1؛ حسین محمدی1؛ حمید علیزاده لاهیجانی2 | ||
| 1دانشگاه تهران | ||
| 2پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی | ||
| چکیده | ||
| در این پژوهش به‌منظور بررسی تغییرات آب‌وهوایی پلیئستوسن پسین و هولوسن منطقه زاگرس میانی یک مغزه رسوبی به طول 12 متر از رسوبات تالاب هشیلان واقع در شمال غربی کرمانشاه برداشته شد و بر روی 5 متر بالایی آن به روش موور و همکاران (1991) مطالعه گرده‌شناسی انجام گردید. بر اساس شواهد گرده‌شناسی تالاب هشیلان، پوشش گیاهی پلیئستوسن پسین از نوع استپ خشک اسفناجیان و درمنه بوده است که نشان دهنده شرایط آب‌وهوایی سرد و خشک است. با شروع هولوسن گندمیان جایگزین اسفناجیان و درمنه شده‌اند و پوشش گیاهی از استپی به ساوان پسته- بلوط تغییر کرده است که نشان دهنده افزایش نسبی دما و بارش است. شواهدی همچون رویش درختان و درختچه‌های مقاوم به خشکی پسته کوهی و بادام، محدود شدن رشد درختان به کنار پهنه‌های آبی، خشک‌شدگی سطح تالاب و عدم گسترش جنگل‌های بلوط در هولوسن پیشین حاکی از وجود یک فصل گرم و خشک طولانی است که موازنه بارش- تبخیر در آن به‌شدت منفی بوده است. بر این اساس آب‌وهوای هولوسن پیشین با یک فصل سرد و مرطوب و یک فصل گرم و خشک طولانی مشخص می‌شود. به‌تدریج با محدودشدگی فصل خشک، دامنه بارش‌ها گسترش‌یافته و جنگل‌های بلوط در هولوسن میانی گسترش‌یافته و فراوانی آن‌ها تا عصر کنونی تقریباً ثابت مانده است. ازاین‌رو رژیم آب‌وهوای کنونی منطقه زاگرس از هولوسن میانی تثبیت‌شده است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| آب‌وهوا شناسی دیرینه؛ پالینولوژی (گرده‌شناسی)؛ پلیئستوسن پسین؛ هولوسن؛ زاگرس میانی و تالاب هشیلان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,548 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,638 |
||