نارسائی شهرت روایی درعرصه‌ی فقه و حدیث | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 3، دوره 45، شماره 2 - شماره پیاپی 93، تابستان 1392، صفحه 57-74 اصل مقاله (184.16 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/fiqh.v0i0.9228 | ||
| نویسندگان | ||
| فقیهی صدر فقیهی صدر* 1؛ عباسعلی سلطانی2؛ حسین ناصری مقدم2 | ||
| 1دانشجوی دکتری دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| اکثر اصولیین شهرت روایی را به معنای شیوع و گستردگی نقل روایت در کتابها و جوامع روایی گرفته‌اند، که بر اساس این تعریف، شهرت روایی نه تنها جابر ضعف سند روایت نمی‌شود؛ بلکه در تعارض روایات هم از اسباب و عوامل ترجیح به شمار نمی‌رود. چون کثرت نقل یک روایت در کتابها دلیل بر صحت آن روایت نمی‌شود. «ربِّ شهرة لااصلِ لَها» چه بسا امور مشهوری که هیچ اصل و اساسی ندارند! شهرت روایی به تنهایی بدون همراه شدن با شهرت عملی به هیچ وجه رُجحانی برای روایت ایجاد نمی‌کند؛ بلکه اگر روایت مشهور مورد اعراض فقها قرار گیرد از نشانه‌های ضعف و سستی آن به شمار می‌رود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| شهرت روایی؛ شهرت عملی؛ مشهور؛ مستفیض؛ حدیث | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,658 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,504 |
||