بررسی تطبیقی وحدت انسان و جهان در فیزیک و عرفان | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 3، دوره 45، شماره 2 - شماره پیاپی 91، 1392، صفحه 58-75 اصل مقاله (220.81 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/philosophy.v45i2.12646 | ||
| نویسندگان | ||
| سید مرتضی حسینی شاهرودی؛ فاطمه فرضعلی* | ||
| دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| از نظر عرفا «خلق» به معنای عرفی آن، وجود حقیقی ندارد و هر آن‌چه در عرصه گیتی مشاهده می‌شود، جز تجلی ذات احدی خداوند نیست. همه موجودات «نمود» ند و «بود» حقیقی منحصر در ذات الهی است. به تعبیر دینی هر آن چه در سرای وجود جلوه‌گری می‌کند «وجه الله» است. از دیگر سوی، انسان خلیفةالله است و به دلیل جامعیت اسماء الهی و تام بودن مظهریت حق، می‌تواند سلطه علمی و فعلی بر عالم هستی داشته باشد. از نگاه فیزیک نوین نیز، در بنیاد جهان، یکپارچگی شگفت انگیزی حاکم است و انسان به عنوان تنها ناظر آگاه وبا نگاهی عمیق‌تر یک «سهیم»، نقش کلیدی و تعیین‌کننده‌ای در تبیین و حتی تکوین جهان ایفا می‌کند، به گونه‌ای که تصور وجود جهان بدون انسان محال است. در این نوشتار وحدت بنیادین اجزاء جهان و رابطه انسان با جهان هستی در حوزه عرفان و فیزیک به گونه‌ای تطبیقی طرح و بررسی می‌شود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| انسان؛ خلیفه‌الله؛ عقل؛ وحدت؛ فیزیک کوانتوم | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,413 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,208 |
||