بررسی تفسیری فقهی آیه «الا ما ظهر»؛ ره یافت های تاریخی، شواهد حدیثی | ||
| علوم قرآن و حدیث | ||
| مقاله 1، دوره 48، شماره 2 - شماره پیاپی 97، 1395، صفحه 19-42 اصل مقاله (259.81 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/naqhs.v48i2.33364 | ||
| نویسنده | ||
| جواد ایروانی* | ||
| دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| چکیده | ||
| آیه 31 سوره نور، در بیان محدوده پوشش زن در برابر نامحرم، پس از نهی از آشکار کردن زینت، «ما ظهر» را استثنا کرده است: «وَ لا یبْدینَ زینَتَهُنَّ إِلاَّ ما ظَهَرَ مِنْها» این استثنا که خود نوعی اجمال دارد، برداشتهای گوناگون و گاه نادرست تفسیری و فقهی را موجب گشته است. این نوشتار تلاش میکند با کمک قرائن درون متنی و برون متنی و متکی بر مبانی شناخته شده تفسیری و فقهی، اجمال ظاهری این بخش از آیه را برطرف سازد. بدین جهت، پس از بیان احتمالات در مقصود از «زینت»، قرائن و شواهد درونمتنی، فضای نزول و شرایط محیطی و اجتماعی عصر تشریع، شواهد حدیثی (شامل بررسی سندی و محتوایی روایات و تحلیل روایات ناهمگون) و فلسفه پوشش، ارائه گردیده و نتیجه آنها، انحصار «ما ظهر» در وجه و کفین و زیور آلات متعارف و محدود آن همچون سرمه و انگشتر است و محدوده یادشده تا مچ دست و مچبند نیز امتداد مییابد. ضمن این که وجوب پوشش چهره (روبند) و کفین و نیز زیورآلات مختصر آن دو نیز قابل اثبات نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حجاب شرعی؛ پوشش متعارف صدر اسلام؛ روایات تفسیری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 6,809 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,292 |
||