بازخوانی ماهیت و مصادیق محاربه در جرایم علیه نظم عمومی | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 4، دوره 46، شماره 1 - شماره پیاپی 96، بهار 1393، صفحه 133-158 اصل مقاله (199.31 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/fiqh.v46i16.12727 | ||
| نویسندگان | ||
| سیده قدسیه موسوی مشهدی* 1؛ سید محمدتقی قبولی درافشان2؛ محمدحسن حائری3 | ||
| 1دانش آموخته دوره کارشناسی ارشد دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 3استاد دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| در قانون مجازات اسلامی، عمده جرایم علیه امنیت ملی و اجتماعی، تحت عنوان محاربه گرد آمده است. این در حالی است که در فقه درباره ماهیت و ملاک محاربه و مفهوم سلاح در محاربه اختلاف نظر وجود دارد. لکن در راستای تحقیق و پژوهش در مستندات فقهی میتوان به تعریفی صحیح از این مقوله دست یافت که مطابق آن، محاربه عبارت است از قصد ارعاب مردم با بهکارگیری هر آن چه سبب خوف و وحشت شده و باعث اخلال در امنیت جامعه گردد. بر اساس این دیدگاه، عنوان محاربه، توسعه مفهومی یافته و أعم از مسلحانه و غیر مسلحانه میباشد. بر خلاف آنکه قانونگذار بر اساس ماده 183 ق.م.ا. محاربه را منوط به مسلحانهبودن نموده است. حال آنکه در میان جرایم علیه امنیت عمومی، دستهای از جرایم وجود دارند که مطابق استنادات فقهی، مصداق بارز جرم محاربه بوده و ارکان و عناصر این دسته از جرایم بر ارکان جرم محاربه کاملاً منطبق میباشند. لکن قانونگذار در جرایم علیه امنیت عمومی، تنها تعداد محدودی از این جرایم را محاربه بر شمرده است و در برخی، اشارهای به محاربهبودن جرم ارتکابی ننموده و در برخی دیگر با دیده تردید به این عنوان نگریسته است و نیز در مواردی، ویژگی ضد حکومتی و قصد مقابله با نظام حاکم را ملاک حکم محاربه قرار داده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| محاربه؛ سلاح؛ جرایم علیه نظم عمومی؛ جرایم علیه امنیت ملی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,617 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,361 |
||