حدیث قرب نوافل، مفهومشناسی و کاربرد آن در تفسیر تسنیم | ||
| علوم قرآن و حدیث | ||
| مقاله 1، دوره 49، شماره 1 - شماره پیاپی 98، 1396، صفحه 123-148 اصل مقاله (275.17 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/naqhs.v0i0.19969 | ||
| نویسندگان | ||
| طاهره ناجی صدره1؛ علی اکبر ربیع نتاج* 2؛ عباس اسماعیلی زاده3 | ||
| 1مازندران | ||
| 2دانشگاه مازندران | ||
| 3فردوسی | ||
| چکیده | ||
| از برجستهترین جلوههای عرفانی تفسیر تسنیم، استناد مکرّر مفسر به حدیث قدسی «قرب نوافل» است؛ این حدیث که در بین عارفان و اهل معنا بسیار مشهور است، بر این معنا تکیه دارد که انسان در اثر انجام نوافل، محبوب خدا شده و در نتیجه، پروردگار متعال مجاری ادراکی و تحریکی او را بر عهده میگیرد. این پژوهش از طریق بررسی مهمترین موارد استناد مفسر به حدیث مزبور و مقایسه با نوع استناد دیگر تفاسیر بهویژه تفاسیر عرفانی، بر آن است تا جایگاه ویژه و بدیع آن را در تسنیم به عنوان یکی از مهمترین جلوههای روایی و عرفانی آن نشان دهد؛ جلوهای که مبانی عرفان اسلامی در آن با تکیه بر سنت صحیح ارائه شده است. شرح دقیق مراد آیات، حلّ معضلات تفسیری و پاسخ به برخی از شبهات مربوط به عصمت انبیا و ائمه علیهم السلام به استناد حدیث قرب نوافل، از مصادیق کاربرد این حدیث در تفسیر تسنیم است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تفسیر تسنیم؛ حدیث قرب نوافل؛ تفاسیر عرفانی؛ جوادی آملی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,142 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,834 |
||