پیش بینی مقاومت نهایی تیرورق های تحت اثر بار موضعی به‌کمک ماشین بردار پشتیبان (SVM) | ||
| مهندسی عمران فردوسی | ||
| مقاله 8، دوره 28، شماره 2 - شماره پیاپی 16، 1395، صفحه 109-124 اصل مقاله (480.67 K) | ||
| نوع مقاله: یادداشت پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/civil.v28i2.63162 | ||
| نویسندگان | ||
| علیرضا کردجزی؛ فریدون پویانژاد؛ فرزاد شهابیان* | ||
| دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| در سال های اخیر روش های یادگیری ماشین به طور گسترده در مدل سازی مسائل علوم مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند. روش ماشین بردار پشتیبان نیز یکی از روش های نسبتاً جدید یادگیری ماشینی است که در مدل سازی مسائل مهندسی به طور موفقیت‌آمیز مورد استفاده قرار گرفته است. در این پژوهش از روش ماشین بردار پشتیبان برای پیش بینی مقاومت نهایی تیرورق های تحت اثر بارهای موضعی استفاده شده است. بارهای موضعی یکی از انواع بارگذاری ها است که می تواند سبب بروز ناپایداری و گسیختگی تیرورق ها شود. عوامل مهم و مؤثر در ناپایداری تیرورق ها، از قبیل کمانش جان وبال و ایجاد لهیدگی در محل اتصال بال به جان، باعث پیچیده شدن رفتار تیرورق ها می‌شود. به همین دلیل نتایج روش های نیمه تجربی موجود و یا نتایج تحلیل این مسئله با روش اجزای محدود همواره با خطاهای قابل توجهی همراه بوده است و نیاز به روش های کارآ تر هم چنان وجود دارد. در این مقاله از یک مجموعه داده شامل 126 نمونه از نتایج آزمایش های موجود برای گسترش مدل ماشین بردار پشتیبان استفاده شده است. این داده ها از مقالات منتشرشده استخراج شده اند و هر نمونه شامل مشخصات هندسی تیرورق، مشخصات بارگذاری و مشخصات مکانیکی مصالح تیر ورق می باشد. مقایسۀ نتایج حاصل از مدل های ارائه‌شده در این مقاله با مقادیر اندازه گیری‌شده، خطای متوسط کمتر از %7 را بر روی نمونه های آزمایش نشان می دهد و درنهایت مقایسۀ نتایج مدل‌های ارائه‌شده در این مقاله با یک روش سنتی متداول، برتری مدل SVM را تأیید می کند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| تیرورق‌ها؛ بارهای موضعی؛ ماشین بردار پشتیبان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,069 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,398 |
||