امکان استناد به موازین فقهی در جرم‌زدایی از اتانازی غیر فعال | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 4، دوره 47، شماره 2 - شماره پیاپی 101، تابستان 1394، صفحه 205-226 اصل مقاله (235.45 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/fiqh.v47i21.27905 | ||
| نویسندگان | ||
| سعید نظری توکلی1؛ شکیبا امیرخانی* 2 | ||
| 1دانشیار دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| ابتلا به بیماری‌هایی که علم پزشکی تا کنون به درمان قطعی آن‌ها موفق نگردیده، از رخدادهای تلخ جامعه بشری است. از آنجا که انجام اقدامات درمانی ناکارآمد برای این گروه بیماری‌ها، افزون بر تحمیل هزینه زیاد بر خانواده بیمار، تأثیر خاصی بر بهبود بیمار نداشته، تنها بر طول عمر وی اندکی می‌افزاید که خود آرامش روانی بیمار و بستگان او را با خطر جدی مواجه می‌سازد؛ اقدام به اتانازی به‌وسیله ترک اقدامات درمانی جهت تسریع و سهولت مرگ این اشخاص، موجه به نظر می‌رسد. هدف از این پژوهش تببین روایی فقهی و تلقی غیر مجرمانه از این شیوه سلب حیات است، به‌ویژه آن‌که برخی از فقیهان بر تأثیر وجود انگیزه احسان در نفی مسئولیت از فردی که با رفتار ایجابی به سلب حیات از دیگری مبادرت ورزیده است، تصریح کرده‌اند. این تحقیق به روش تحلیلی- توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای انجام شده است. پس از تبیین مفاهیم اصلی بحث، آراء فقیهان در ارتباط با موضوع، مورد تحلیل و واکاوی قرارگرفته و سرانجام دیدگاه منطبق با فرضیه پژوهش ترجیح داده شده است. سلب حیات از بیماران مشرف به موت از طریق ترک اقدامات درمانی (اتانازی غیرفعال) به لحاظ فقهی بر هیچ عنوان مجرمانه‌ای منطبق نیست و هیچ مسوولیت کیفری را برای مشارکت کنندگان در اقدام به آن به دنبال ندارد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| اتانازی؛ اتانازی غیر فعال؛ جرم زدایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,324 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,780 |
||