بررسی و نقد انتقادات فخررازی به براهین ابن سینا در بطلان تناسخ | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 5، دوره 49، شماره 2 - شماره پیاپی 99، 1396، صفحه 125-138 اصل مقاله (189.79 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/philosophy.v49i2.59056 | ||
| نویسندگان | ||
| سید محمد موسوی بایگی* 1؛ محمود صیدی(نویسنده مسئول)2 | ||
| 1دانشگاه علوم اسلامی رضوی | ||
| 2گروه فلسفه و حکمت تهران دانشگاه شاهد | ||
| چکیده | ||
| تناسخ، تعلق روح بعد از تلاشی بدن به بدن دیگری است که متناسب با آن باشد. ابن سینا دو برهان در ابطال تناسخ اقامه مینماید که طبق برهان نخست، لازمه تناسخ اجتماع دو نفس در یک بدن و طبق برهان دوم لازمه تناسخ فاصله زمانی یافتن میان قطع تعلق از بدن اول و تعلق به بدن دوم است. انتقادات رازی به برهان اول ناشی از خلط و مغالطه در این موارد است: وحدت نوعی نفوس انسانی، بطلان اراده جزافی، نیازمندی نفس به بدن در انجام افعال، قابلیت وجودی و نه ماهوی بدن نسبت به نفس و اولویت نداشتن نفس تناسخی نسبت به نفس حادث در تعلق به بدن. اشکالات رازی به برهان دوم ناشی از عدم تدبر در این موارد است: قاعده «لا معطل فی الوجود»، تعلق یافتن نفوس جزئی به بدن افلاک، نیاز نداشتن نفس به بدن در صورت به فعلیت رسیدن و مساوی نبودن نفوسی که میمیرند با نفوسی که تولد مییابند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فخر رازی؛ تناسخ؛ ابن سینا؛ نفس ناطقه؛ بدن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,064 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,264 |
||