بررسی قاعده «یُغتفر فی الدوام ما لایُغتفر فی الابتداء» در فقه اسلامی | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 3، دوره 47، شماره 3 - شماره پیاپی 102، پاییز 1394، صفحه 131-149 اصل مقاله (182.02 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/fiqh.v47i22.22886 | ||
| نویسندگان | ||
| علی کشاورز* 1؛ حسین صابری2 | ||
| 1دانشجوی دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2استاد دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| در فقه اسلامی با عبارتهایی از جمله «یغتفر فی الدوام (البقاء، الاستدامه) ما لایغتفر فی الابتداء» مواجه میشویم که از سیاق آن اینگونه برمیآید که این عبارت، نزد فقها بهعنوان قاعدهای مشهور و مقبول مورد لحاظ واقع شده است. لکن پس از بررسی ردپای این عبارت در کتب فقه و قواعد فقه به نظر میرسد در خصوص خاستگاه اصلی این عبارت و حتی استقلال آن، وحدت نظری وجود ندارد. برخی آن را ذیل قواعد «الدفع اقوی من الرفع» یا «التابع تابع» و یا «المانع طاری» ذکر کردهاند و برخی نیز از آن در مبحثی مستقل نام بردهاند. در انتها پس از تحلیل و بررسی گفتهها در خصوص این عبارت و بیان ادله، به نظر میرسد میتوان بهعنوان نتیجه، آن را نه ذیل قواعد سهگانه مذکور بلکه بهعنوان قاعدهای مستقل لحاظ کرد مبنی بر اینکه آنچه ابتدا به آن حرام و ممنوع است در ادامه، دوام و بقای آن حرام و ممنوع نیست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قاعده فقهی؛ اغتفار؛ دوام؛ بقاء؛ ابتداء؛ ممنوع | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,493 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,358 |
||