بازماندگیِ شیعیان اندونزی از مشارکت در فرآیند و ساختار قدرت سیاسی | ||
| پژوهش نامه ایرانی سیاست بین الملل | ||
| مقاله 2، دوره 8، شماره 2 - شماره پیاپی 16، شهریور 1399، صفحه 27-58 اصل مقاله (499.92 K) | ||
| نوع مقاله: مقالات | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/ijip.v8i2.86121 | ||
| نویسندگان | ||
| علی باقری دولت آبادی* 1؛ ابراهیم آقا محمدی2 | ||
| 1دانشیار روابط بین‌الملل،گروه علوم سیاسی دانشگاه یاسوج | ||
| 2استادیار روابط بین‌الملل، گروه تاریخ دانشگاه اراک | ||
| چکیده | ||
| اندونزی ازجمله کشورهای مسلمان جنوب شرق آسیاست که در دهههای اخیر، پیشرفت قابل‌توجهی در عرصههای اقتصادی و سیاسی داشته است. این پیشرفت امروزه در عرصه سیاسی به شکل فعالیت گروه‌های مختلف در قالب احزاب و جناحهای سیاسی در فرایند تصمیمگیریها در این کشور دیده میشود. سؤال اصلی این است که چرا شیعیان اندونزی در روند تغییر جایگاه سیاسی‌اجتماعی خود، ناکام بوده و نتوانستهاند نقش و جایگاه سیاسی مناسبی در این کشور پیدا کنند. در راستای پاسخ به سؤال مطرح شده، بر مبنای ادغام دو نظریه بسیج سیاسی و ساختار فرصت سیاسی می‌توان این فرضیه را بیان نمود که پنج مؤلفۀ جمعیت پراکنده همراه با ضعف بنیه اقتصادی شیعیان، رهبران متفرق و غیرسیاسی، ایدئولوژی حاکم و انسداد سیستم سیاسی، سازمان ناکارآمد و عدم دسترسی به متحدان متنفذ و عدم استفاده سیاسی از فرصت رسانه‌ای، نقش مهمی در بروز این وضعیت داشته است. یافتههای پژوهش نیز نشان میدهد جمعیت شیعیان اندونزی پیوستگی جغرافیایی لازم، سازمانهایی با رویکرد هم‌افزا و بسیجکنندگی، ایدئولوژی پویا و مؤثر و رهبرانی با دغدغههای اجتماعی‌سیاسی نداشته و ندارد. شیعیان این کشور از فرایند مشارکت در قدرت بازماندهاند. مقاله از روش توصیفی و شیوه کتابخانهایِ گردآوری و تحلیل دادهها بهره‌مند است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| شیعیان اندونزی؛ ایدئولوژی؛ قدرت؛ ساختار سیاسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 6,218 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,805 |
||