تأثیر تنویع حدیث بر دانش رجال | ||
| علوم قرآن و حدیث | ||
| مقاله 8، دوره 52، شماره 1 - شماره پیاپی 104، خرداد 1399، صفحه 163-184 اصل مقاله (564.03 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/naqhs.v52i1.70205 | ||
| نویسندگان | ||
| علیرضا دل افکار1؛ مهین شریفی اصفهانی1؛ محمدهادی امین ناجی1؛ جواد طاهری* 2 | ||
| 1عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور | ||
| 2دانشجوی دکتری دانشگاه پیام نور واحد تهران جنوب | ||
| چکیده | ||
| «تنویع سندی حدیث» توسط ابن طاووس در قرن هفتم (673 ق) مبدأ تحوّلات گسترده و متنوّع در دانش رجال گردید؛ عدهای چنین اجتهاداتی را مردود شمردند و به دلیل عدم انحصار قرائن در سند، از اساس مخالف دانش رجال شدند. تحول طبیعی، محدود شدن دایره احادیث صحیح بود. از طرفی مبنای رجالی جدید باعث ایجاد ابهام در آرای رجالی بعدی گردید؛ چنانکه نسبت به آرای علامه حلی در تصحیح طرق و اسناد، برداشتهای دوگانه را ایجاد کرد. از سویی دیگر گروه عظیمی متأثر از این تقسیم بندی، موجب پیشرفت دانش رجال شدند؛ چنانکه با تأثیرپذیری از تعریف جدید از «حدیث صحیح»، عدهای به «وثاقت سندی» گراییدند و یاعده ای «طبقه شناسی» و «شروط راوی» را بازکاوی نمودند. این مقاله سعی دارد تأثیر تنویع حدیث بر دانش رجال را بررسی کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رجال؛ ادوار رجالی؛ تنویع حدیث؛ تأثیر تقسیم بندی حدیث؛ تأثیر درایه بر رجال | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,105 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,832 |
||