اساسی سازی تولید و مصرف پایدار | ||
| دانشنامه حقوق اقتصادی | ||
| مقاله 5، دوره 26، شماره 15، 1398، صفحه 10-136 اصل مقاله (774.38 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/le.v26i16.79156 | ||
| نویسنده | ||
| مسعود فریادی* | ||
| دانشگاه مازندران | ||
| چکیده | ||
| صیانت از منابع طبیعی کشور از طریق پایدارسازی تولید و مصرف کالاها و خدمات یک ضرورت مهم حقوقی است و به همین دلیل برخی نظامهای حقوقی به ارتقای شأن این هنجار از طریق اساسیسازی آن روی آوردهاند. این مقاله با رویکرد تحلیلی و تطبیقی به بررسی ارکان سهگانه اساسیسازی تولید و مصرف پایدار پرداخته است. در رکن نخست قانون اساسی ایران تولید و مصرف پایدار کالاها و خدمات را با ممنوع ساختن آلودگی غیرقابلجبران محیطزیست و ممنوعیت اسراف و تبذیر (اصول 43 و 50) تبدیل به یک هنجار اساسی کرده است. اما تقویت دو رکن بعدی یعنی استناد به این اصول و رویهسازی در آراء شورای نگهبان و توسعه هنجاری در قوانین عادی کمتر مورد توجه بوده و ازاینرو اساسیسازی این هنجار اساسی نیازمند تضمین و توسعه قانونی و رویهای در نظام حقوقی ایران است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اساسی سازی؛ اسراف؛ پایدار؛ منابع طبیعی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,804 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,089 |
||