عدم به مثابه علت در فیزیک ارسطو | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 12، دوره 51، شماره 2 - شماره پیاپی 103، آذر 1398، صفحه 253-273 اصل مقاله (724.3 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/philosophy.v51i2.76178 | ||
| نویسندگان | ||
| ذوالفقار همتی؛ سمیه رفیقی | ||
| دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| از مسائلی که در دوران باستان ذهن بسیاری از متفکران را به خود مشغول داشته بود، مسئله تغییر، کون و فساد و نقش مبادی در این فرایندها بود. مواضع برخی فیلسوفان نخستین به تناقضاتی همچون انکار حرکت و هرگونه تقرر در موجودات منجر شده بود؛ اما ارسطو طبیعت را در معرض حرکت میداند و با وجود اینکه ماده و صورت را به عنوان مبدأ و علت اصلی هرگونه ایجاد و تغییری در نظر میگیرد، همچنین عنصر سومی با عنوان «عدم» را نیز برای تغییر و کون و فساد در طبیعت ضروری دانسته و از این طریق معمای قدیمی فوق را حل میکند. چنانکه مشهور است، ماده و صورت در میان علل چهارگانه ارسطو قرار دارند ولی علیرغم مطالب صریح درباره عدم، این مورد جزو علل نیست؛ درحالیکه بررسی نقش آن نشان میدهد که میتوان آن را نیز به مثابه نوعی علت در نظر گرفت، زیرا زمینه را برای ایجاد و تغییر اشیاء فراهم میآورد. در این مقاله میکوشیم با بررسی نقش عدم در طبیعت نشان دهیم که بدون آن پیدایش و تغییر در موجودات ممکن نیست و در واقع نوعی علت است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مبادی؛ علت؛ عدم؛ ماده و صورت؛ قوه و فعل | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,536 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,085 |
||