عدم اشتراط ایمنی از ضرر در امر به معروف و نهی از منکر

فقه و اصول (Fiqh va uṣūl)

مقاله 3، دوره 49، شماره 1 - شماره پیاپی 108، تابستان 1396، صفحه 87-109   

نوع مقاله: پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfu.v0i0.37732

نویسندگان

محمد محسنی دهکلانی^{* 1}؛ علی اکبر ایزدی فرد²؛ صالح منتظری³

¹دانشیار دانشگاه مازندران

²استاد دانشگاه مازندران

³دانشجوی دکتری دانشگاه مازندران

چکیده

در آثار فقهی وجوب امر به معروف و نهی از منکر مقیّد به تحقق شروطی، از جمله «ایمنی از ضرر» شده است. فقهاء معتقدند امر به معروف و نهی از منکر نسبت به شرط ایمنی از ضرر «وجوبی تعلیقی و مشروط» دارد به گونه‌ای که هرگاه بر امر به معروف و یا نهی از منکر، مفسده و یا ضرری مترتب شود، این وجوب فعلیت نداشته و ساقط می‌شود. نگارندگان با بازخوانی مسأله، مستندات قول مشهور را به رغم برخورداری از «شهرت عظیمه» قابل خدشه می‌دانند. اجمالاً نویسندگان معتقدند امر به معروف و نهی از منکر به عنوان یک فریضه شرعی «وجوبی مطلق و غیر معلق» نسبت به شرط موصوف داراست.

کلیدواژه‌ها

امر به معروف؛ نهی از منکر؛ ایمنی از ضرر؛ قول مشهور

مراجع