بررسی فقهی حقوقی مجوزهای اجباری بهره برداری از حق اختراع | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 3، دوره 49، شماره 3 - شماره پیاپی 110، پاییز 1396، صفحه 79-94 اصل مقاله (228.37 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfu.v0i0.51977 | ||
| نویسنده | ||
| مصطفی بختیاروند* | ||
| استادیار دانشگاه قم | ||
| چکیده | ||
| مجوز اجباری حق اختراع، راهکاری است برای برقراری تعادل بین حقوق انحصاری دارنده و حق عموم مردم در برخورداری از رفاه اجتماعی که در اسناد بین المللی و حقوق داخلی بسیاری از کشورها پیش بینی شده است. هدف از این مقاله، بررسی تعریف، موارد صدور و احکام این نوع مجوز است. در حقوق ایران، مجوزهای اجباری حق اختراع را می توان با اختیار حکومت اسلامی، به عنوان معطی حق اختراع، در تعیین حدود آن توجیه کرد. عدم بهره برداری از اختراع مورد نیاز عموم، تحت شرایطی، می تواند احتکار تلقی شود. اعمال منجر به صدور این مجوز، در بسیاری موارد، مصداق سوءاستفاده از حق و موجب ورود ضرر به جامعه است که منع آن را می توان با قاعده لاضرر توجیه نمود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حق اختراع؛ مجوز اجباری؛ اختیارات حکومت اسلامی؛ احتکار؛ سوء استفاده از حق | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,189 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,360 |
||