نشانههای کیهانی در شعر و نقاشی سهراب سپهری | ||
| جُستارهای نوین ادبی | ||
| مقاله 6، دوره 46، شماره 1 - شماره پیاپی 180، 1392، صفحه 125-158 اصل مقاله (512.99 K) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.v46i1.15010 | ||
| نویسندگان | ||
| سعید زهره وند* ؛ مرضیه مسعودی | ||
| دانشگاه لرستان | ||
| چکیده | ||
| نشانهها در ادبیات بیشتر به صورت نمادین و بر اساس جنبههای قراردادی خود شکل میگیرند. شعرها و نقاشیهای سهراب سپهری، شاعر و نقاش توانای معاصر نیز آکنده از نشانههایی است که با رمزگشایی آنها ملموس تر و قابل فهم تر میشود. خاستگاه نشانههای سهراب اغلب طبیعت و همچنین عرفان بودایی و هندی بوده است. وی با نوعی کشف و شهود عرفانی و استتیک افلاطونی به «همه خدایی» و «همه جا خدایی» رسیده است. بخش قابل توجهی از نشانههای کیهانی در آثار سهراب، نشاندهندۀ نور ازلی و تجلی ذاتی هستند به گونهای که شاعر را به سمت حقیقت هستی رهنمون میشوند. از آنجا که پژوهش نشانه شناختی می تواند به کشف لایههای معنایی شعرها و نقاشیهای سهراب منجر شود و خواننده را به سپهر نشانه ای او نزدیک کند، در این مقاله کوشیده ایم پاره ای از مهمترین نشانههای کیهانی را در شعر و نقاشی سهراب سپهری با دیدگاهی نشانه شناسانه و مبتنی بر هر دو مکتب سوسوری و پیرسی تحلیل کنیم و تا حدّ امکان از مفاهیم و دلالت های ضمنی آنها پرده برگیریم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| نشانه شناسی؛ نشانههای کیهانی؛ سهراب سپهری؛ شعر و نقاشی | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,899 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,732 |
||