تحلیل مقتضای اطلاق قرارداد از حیث زمان اجرا از منظر فقه امامیه، حقوق ایران و مصر | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 8، دوره 51، شماره 1 - شماره پیاپی 116، بهار 1398، صفحه 159-179 اصل مقاله (266.02 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfu.v51i1.59088 | ||
| نویسندگان | ||
| رسول مخصوصی* 1؛ علیرضا عالی پناه2 | ||
| 1دانش آموخته کارشناسی ارشد فقه و حقوق خصوصی دانشگاه شهید مطهری | ||
| 2استادیار دانشگاه شهید بهشتی | ||
| چکیده | ||
| وجوب ایفای تعهدات، بهویژه تعهدات ناشی از عقود و قراردادها، از اصول مسلم فقهی – حقوقی است که در آیه «اَوفوا بالعقود» نیز تأکید شده است. در خصوص این حکم و آثار و لوازم آن مسائل بسیاری وجود دارد که یکی از آنها پرسش از زمان اجرای تعهدات قراردادی است. بیگمان، در موردی که متعاملین زمان تسلیم را صریحاً یا ضمناً تعیین کرده باشند، زمان اجرای قرارداد، به پیروی از اصل وجوب وفای به عقد، همان زمان تعیین شده است و در صورتی که زمان تسلیم در متن قرارداد تصریح و تعیین نشده باشد، چنانچه در مورد آن عرف و عادت وجود داشته باشد، همان متبع است و در غیر این صورت، شاید حمل اطلاق عقد بر اجرای فوری قرارداد در فقه مشهورتر باشد. در قانون مدنی ایران نیز در فرض نخست با استناد به مواد ۱۰ و ۲۱۹ قانون مدنی، در فرض دوم با عنایت به مواد ۲۲۰ و ۲۲۵ همان قانون و در فرض سوم با استناد به ماده ۳۴۴ قانون مدنی نتایج پیشین را میتوان گرفت. قانون مدنی مصر و حقوقدانان مصری نیز در این فرض چنین دیدگاهی دارند. با این همه، روایی این استنباط در فرض سوم و نیز مفهوم فوریت بر فرض روایی محل مناقشه است. نوشتار حاضر بررسی این مناقشات را به روش توصیفی – تحلیلی مطمح نظر دارد و طبق بررسیهای انجام شده اطلاق عقد را باید بر وجوب فوری وفا پس از مطالبه حمل کرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| واژگان کلیدی: زمان اجرای تعهد؛ شرط تاجیل؛ شرط تعجیل؛ ایفای تعهد؛ اطلاق عقد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,611 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,498 |
||