بررسی اثر تلقیح بذور نخود با ریزوبیوم، میکوریزای آرباسکولار و شبهمیکوریزای داخلی بر عملکرد و اجزای عملکرد ژنوتیپهای نخود (Cicer arietinum L.) | ||
| پژوهشهای حبوبات ایران | ||
| مقاله 5، دوره 8، شماره 2، 1396، صفحه 109-125 اصل مقاله (756.79 K) | ||
| نوع مقاله: مقالات پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/ijpr.v8i2.47392 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد جواد ارشدی* 1؛ مهدی پارسا2؛ امیر لکزیان2؛ محمد کافی2 | ||
| 1فردوسی مشهد | ||
| 2دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| بهمنظور بررسی تلقیح بذور ژنوتیپهای نخود با ریزوبیوم، میکوریزای آرباسکولار و شبهمیکوریزای داخلی، آزمایشی بهصورت اسپیلتپلات در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد بهاجرا در آمد. فاکتور اصلی شامل سه سطح میکوریزایی (میکوریزای آرباسکولار Glomus mosseae، شبهمیکوریزای داخلیPiriformospora indica و عدم مصرف قارچ) و فاکتور فرعی شامل 9ژنوتیپ نخود بود. نتایج نشان داد که میکوریزا بهطور معنیداری باعث افزایش عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، شاخص برداشت و تعداد غلاف در بوته گردید. لکن اثر سطوح میکوریزا بر روی صفات تعداد دانه در غلاف و وزن هزاردانه معنیدار نشد. در بین ژنوتیپهای مورد بررسی در این تحقیق، بیشترین عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و تعداد غلاف در بوته به ژنوتیپ MCC537 اختصاص داشت و ژنوتیپهای MCC80، MCC537 و MCC392 مشترکاً بهطور معنیداری بیشترین شاخص برداشت را از خود نشان دادند. بیشترین وزن هزاردانه نیز به ژنوتیپ MCC392 اختصاص داشت، اما از نظر تعداد دانه در غلاف اختلاف معنیداری بین ژنوتیپهای مورد مطالعه مشاهده نشد. در بررسی اثرات متقابل میکوریزا و ژنوتیپهای نخود ملاحظه گردید که بیشترین عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک به ترکیب میکوریزا همراه با ژنوتیپ MCC537 و بیشترین شاخص برداشت به ترکیب میکوریزا و ژنوتیپ MCC80 تعلق داشت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شبهمیکوریزای داخلی؛ میکوریزای آرباسکولار؛ نخود و همزیستی سهگانه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 53,681 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 25,213 |
||