پیش‏بینی پایداری ازدواج بر اساس سازگاری زناشویی و خودابرازی جنسی با میانجی‏گری هوش هیجانی

پژوهش های روان شناسی بالینی و مشاوره

مقاله 4، دوره 9، شماره 2 - شماره پیاپی 18، اسفند 1398، صفحه 56-70   

نوع مقاله: پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/ijap.v9i2.81087

نویسندگان

محمدحسن فیاض صابری^{* 1}؛ حسن توزنده جانی²؛ علی اکبر ثمری³؛ حمید نجات⁴

¹دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نیشابور

²دانشگاه آزاد اسلامی واحد نیشابور

³دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشمر

⁴دانشگاه آزاد اسلامی واحد قوچان

چکیده

هدف: پژوهش حاضر به منظور بررسی رابطه بین سازگاری زناشویی و خودابرازی جنسی با پایداری ازدواج با میانجی‏گری هوش هیجانی انجام شد.
روش: روش پژوهش حاضر از نوع همبستگی با مدل تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این پژوهش متأهلین شهر مشهد در سال ۱۳۹۷ بودندکه حداقل 3 سال از ازدواج آنها گذشته بود. تعداد نمونه پژوهش، طبق جدول مورگان 384 نفر مرد و زن متأهل بودند که پس از دریافت فراخوان پیامکی، به صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. برای گردآوری داده‏ها از پرسشنامه‏های «شاخص بی ثباتی ازدواج  ادواردز و همکاران»، «سازگاری زناشویی اسپانیر»، «شاخص احقاق جنسی هالبرت» و «آزمون 90 سؤالی هوش هیجانی بار-آن» استفاده شد. در تجزیه و تحلیل آماری از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد تا میزان رابطة دومتغیری بین سازگاری زناشویی، خود ابرازی جنسی، هوش هیجانی و پایداری ازدواج بررسی شود. برای برازش مدل و بررسی اثرات مستقیم و غیرمستقیم بین متغیرها در مدل نظری تحقیق از مدل تحلیل مسیر و برای بررسی نقش میانجی هوش هیجانی، از روش بوت استراپ استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل آماری داده‏ها نیز از نرم افزارهای SPSS-23 و AMOS-23 استفاده شد.
یافته‌ها:  نتایج حاصل از تحلیل مسیر  و روش بوت استراپ نشان داد که پایداری ازدواج براساس سازگاری زناشویی و خودابرازی جنسی، با میانجی‏گری هوش هیجانی قابل پیش‏بینی است (P<05). بنابراین آموزش زوجها برای افزایش سازگاری زناشویی و خودابرازی جنسی و نیز بالابردن هوش هیجانی می تواند پایداری ازدواج را پیش‏بینی کند.
واژه‌های کلیدی: پایداری ازدواج، سازگاری زناشویی، خودابرازی جنسی، هوش هیجانی

کلیدواژه‌ها

پایداری ازدواج؛ سازگاری زناشویی؛ خودابرازی جنسی؛ هوش هیجانی

مراجع