تأملی در مُخلّ اطلاق بودن وجود قدر متیقن در مقام تخاطب (با تأکید بر مبانی اصولی محقق خوانساری) | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 2، دوره 52، شماره 4 - شماره پیاپی 123، زمستان 1399، صفحه 39-25 اصل مقاله (553.45 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfu.v52i4.76089 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا تجریشی1؛ محمدتقی قبولی درافشان* 2؛ عباسعلی سلطانی2 | ||
| 1دانش آموخته دکتری فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| استخراج مبانی اصولی برخی از فقها که از ایشان اثر اصولی مستقلی بهجا نمانده، اهمیت ویژه دارد و محقق خوانساری از این جمع است. در این جستار ضمن بررسی یکی از مسائل پرکاربرد اصول فقه، یعنی کیفیت احراز دلالت لفظ مطلق بر اطلاق، به تحلیل و بررسی مبنای وی در این خصوص پرداخته شده است. نویسندگان پس از تتبع در کتب اصولی و کتاب جامع المدارک فی شرح مختصر النافع، به این نتیجه نائل شدهاند که دلالت لفظ مطلق بر اطلاق ناشی از وضع نیست؛ بلکه بهکمک دلیل عقل و از طریق مقدمات حکمت است. این مقدمات متشکل از امکان اطلاق و تقیید، نبود قرینه بر تقیید، در مقام بیان بودن متکلم و عدم انصراف لفظ مطلق به بعضی از افراد است؛ ضمن اینکه در تمسک به اطلاق نیازی به منتفی بودن قدر متیقن در مقام تخاطب نیست؛ بلکه اساساً قدر متیقن در مقام تخاطب امری بیمعناست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| محقق خوانساری؛ اطلاق و تقیید؛ مقدمات حکمت؛ انصراف لفظ؛ قدر متیقن در مقام تخاطب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,468 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,885 |
||