معنازایی در عدول از پیش متن؛ خوانش بینامتنی داستان هابیل و قابیل و رمان های هابیل سانچت (میگل د. اونامونو) و سمفونی مردگان (عباس معروفی) | ||
| جُستارهای نوین ادبی | ||
| مقاله 3، دوره 49، شماره 1 - شماره پیاپی 192، 1395، صفحه 1-20 اصل مقاله (733.89 K) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.v49i1.31796 | ||
| نویسندگان | ||
| امیر نجفی* ؛ سیدحبیب الله لزگی؛ محمد جعفر یوسفیان | ||
| تربیت مدرس | ||
| چکیده | ||
| بینامتنیت نظریه ای ادبی است که بر پایۀ نظریۀ گفتوگومندی باختین، نخستین بار توسط ژولیا کریستوا ارائه شد. بر طبق این نظریه، هر متن در گفتوگو با متن های دیگر تولید و خوانش می شود. خوانش بینامتنی، خوانشی است که متن را به جای جهان واقعی به جهان متنی تأویل می کند. پیش متن هابیل و قابیل که در کتب مقدس ادیان الهی آمده ، الهام بخش بسیاری از متون ادبی بوده است. امّا همان طور که کریستوا تصریح می کند، منبع شناسی غایتِ نظریۀ بینامتنیت نیست. کشف روابط بینامتنی و بینانشانه ای است که منجر به نفوذِ خوانشگر به لایۀ دوم متن یا همان لایۀ نشانه ای می شود. با تحلیل بینامتنی می توان معانیِ مختلفِ مستتر در متن را دریافت. بینامتنیت متضمن گفتوگوی بین متن-هاست. این گفتوگو موجب تغییر و معنازایی در هر دو طرف گفتوگو می گردد. ما در این پژوهش، دو متن هابیل سانچت نوشتۀ میگل د. اونامونو و سمفونی مردگان نوشتۀ عباس معروفی را خوانش کرده و با توجه به میزان دگرگونی و عدول این دو متن از پیش متن اصلی- داستان هابیل و قابیل در کتب مقدس- معنازایی را در طرفین مکالمه بررسی می کنیم. در این راه، «شاخص گفتوگومندی» را برای سنجش میزان تأثیر و تأثرات متون معرفی می کنیم. ماحصل این پژوهش در سطح بینامتنیت خوانشی، استفاده از شاخص گفتوگومندی در طبقه بندی متون و در سطح بینامتنیت تولیدی، راهکاری عملی برای تولید متون جدید در گفتوگو با متون پیشین است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بینامتنیت، پیش متن؛ معنازایی؛ گفتوگومندی؛ شاخص گفتو گومندی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,153 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,638 |
||