قرآن درست کردن (تأملی بر بیتی از سعدی شیرازی)

جُستارهای نوین ادبی

مقاله 6، دوره 51، شماره 2 - شماره پیاپی 201، 1397، صفحه 133-143   

نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.v0i0.75128

نویسنده

مجتبی مجرد^*

دانشگاه بجنورد

چکیده

ادبیات پارسی سرشار از ستایش مقام و منزلت پیامبر اکرم (ص) است. یکی از معروف‌ترین نعت‌های نبوی، در دیباچۀ بوستان سعدی رقم خورده است. ابیات این بخش، شهرت فراوانی یافته و به‌مرور زبانزد خاص و عام گردیده است. یکی از بیت‌های مشهور این ستایش‌نامه، بیت:
یتیمی که ناکرده قرآن درست               کتبخانۀ چند ملت بشست
است. عموم شارحان و مفسران بوستان در توضیح این بیت، عبارت «قرآن درست ناکردن» را به «تمام نشدن وحی» تعبیر کرده ‌اند. این در حالی است که اصطلاح مذکور، در حوزۀ کتابت و تدوین قرآن کاربرد داشته است. ما در این نوشته می‌کوشیم با بررسی دقیق نظرات شارحان، به واکاوی اصطلاح «قرآن درست کردن» در دست‌نویس‌ها و متون فارسی بپردازیم و از این رهگذر معنای دقیق بیت را- که عموم شارحان بوستان بدان عنایتی نداشته ‌اند- تبیین کنیم.

کلیدواژه‌ها

سعدی؛ بوستان؛ پیامبر؛ قرآن درست کردن

مراجع