بررسی مقاومت 12 ژنوتیپ چغندرقند به شته ریشه Pemphigus fuscicornis Koch (Hem.: Aphididae) و ارزیابی تأثیر آن بر کاهش عیار قند

پژوهش های حفاظت گیاهان ایران

مقاله 3، دوره 32، شماره 2 - شماره پیاپی 40، 1397، صفحه 215-220   

نوع مقاله: مقالات پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jpp.v32i2.63543

نویسنده

امیر محسنی امین^*

دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده

شته ریشه چغندر قندPemphigus fuscicornis Koch یکی از مهم‌ترین آفات چغندر قند در بسیاری از کشورها می‌باشد. در این پژوهش عکس‌العمل آفت روی 12 ژنوتیپ چغندرقند در شرایط آزمایشگاهی و مزرعه‌ای طی سال‌های 1389-1390 مورد بررسی قرار گرفت. بذور چغندرقند نخست در یک قطعه زمین در مزرعه کشت و بوته‌ها در مرحله شش برگ حقیقی به آزمایشگاه منتقل و پس از اطمینان از عدم آلودگی ریشه‌ها به شته، روی هر ریشه تعداد چهار عدد شته ماده جوان بالغ بی بال قرار گرفت و در گلدان‌های پلاستیکی داخل مخلوط پیت- ورمیکولیت به نسبت 50 : 50 کشت و در داخل انکوباتور با دمای 2±20 درجه سلسیوس، رطوبت نسبی 5 ± 75 درصد و 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی قرار گرفتند. گیاهان به صورت هفتگی آبیاری شده و پس از 60 روز جمعیت شته در ژنوتیپ‌های مورد آزمایش شمارش شد. نتایج نشان داد که از میان 12 ژنوتیپ مورد آزمایش، لاین 19610 در گروه خیلی حساس، OtypeA37.1 و سیمین 2 در گروه حساس، 19584، Jit13، Polyrave، و OtypeA1 در گروه نیمه حساس، زرقان، شیرین و OtypeC2 در گروه نیمه مقاوم و دو رقم Chincko و Branco در گروه ارقام مقاوم به شته ریشه چغندرقند جای گرفتند. همچنین نتایج نشان داد که در شرایط زراعی، شته عیار قند را در رقم دورتی به شکل معنی‌داری کاهش داد.

کلیدواژه‌ها

چغندرقند؛ ژنوتیپ؛ شته ریشه Pemphigus fuscicornis؛ مقاومت

مراجع