شفاعت و نسبت آن با تکامل نفس از منظر حکمت متعالیه | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 8، دوره 52، شماره 1 - شماره پیاپی 104، شهریور 1399، صفحه 143-160 اصل مقاله (591.47 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2020.40105 | ||
| نویسندگان | ||
| حسین خالقی پور1؛ ناصر مؤمنی* 2 | ||
| 1دانشجوی دکتری دانشگاه قم | ||
| 2دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| شفاعت از مسلّمات دین اسلام به شمار میرود و اصل آن تردیدناپذیر است. در این فرایند، شفاعتشونده برای اسقاط عقاب یا افزایش پاداش، نیروى خود را با نیروى شفیع گره مىزند و سبب تکامل و ارتقای هستی خود میشود. بنابراین نفوس مستعد با یاریجستن از مقربان درگاه حق از ظلمت نجات مییابند و به رحمت بیکران الهی میپیوندند. ازآنجاکه روح انسان برای دریافت وضعیت جدید و رسیدن به کمال، نیازمند استعداد و آمادگی است، هرگاه این آمادگی به وجود آید، با رفع موانع و حجابها، موقعیت برای نورانیشدن باطن و ترقی آن فراهم میشود و شفاعت رخ میدهد. ازاینرو، شفاعت یکی از راههای ترقی و تکامل نفس بعد از مرگ به شمار میرود. حال، این پرسش مطرح میشود که مگر در عالم برزخ و بهویژه در نشئۀ آخرت نیز قوه و ماده وجود دارد؟! به این پرسش از سوی فیلسوفان پیروِ حکمت متعالیه پاسخهایی داده شده است. در مقالۀ حاضر، هریک از این پاسخها پس از مرور بهروش توصیفیتحلیلی، ارزیابی و دیدگاه مناسبتر تبیین شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| شفاعت؛ برزخ؛ آخرت؛ تکامل؛ قوه؛ ماده؛ نگرش غایتنگر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,144 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,260 |
||