شکار حیوانات توسط اشراف قاجار و پیامدهای زیستمحیطی آن | ||
| تاریخ و فرهنگ | ||
| مقاله 6، دوره 52، شماره 1 - شماره پیاپی 104، شهریور 1399، صفحه 140-115 اصل مقاله (1.07 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jhistory.2021.69122.1021 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا قنبری1؛ توران طولابی* 2 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد گروه تاریخ دانشگاه لرستان | ||
| 2استادیار گروه تاریخ دانشگاه لرستان | ||
| چکیده | ||
| این مقاله به موضوع شکار و جایگاه آن در زندگی شاه و اشراف قاجاری از زاویۀ پیامد آن برای محیطزیست پرداخته است. در دورۀ قاجاریه، به دنبال نوسازی نظامی و پیشرفت ادوات و ابزار شکار، رفتار با محیطزیست تغییر کرد. یکی از جلوههای این تغییر در حوزۀ شکار اتفاق افتاد که از تفریحات دیرین دربار و اشراف ایرانی بود. مبنای این پژوهش، واکاوی و بررسی تحلیلی اطلاعات موجود در منابع نوشتاری این دوره است که با رویکردی توصیفی و تحلیلی انجام شده است. همزمان تلاشی صورت گرفته است تا گونههای جانوری و دامنۀ شکار آنها نمایانده شود. یافتهها نشان میدهد که اشراف قاجاری اعم از شاه، شاهزادگان، سطوح پایینتر مرتبط با ساختار قدرت و حتی زنان حرم سهم چشمگیری در شکار گونههای مختلف جانوری این روزگار داشتهاند. پیوند استوار اشراف قاجاری با مقولۀ شکار، مسأله نبودن محیطزیست و نبود یک سازوکار نظارتی قانونی، سبب افزایش شکار، برخورد سهلانگارانه با طبیعت و فراهم شدن زمینۀ نابودی و کاهش برخی گونههای جانوری شده است. در کنار این طیف، گروهی دیگر که غیرایرانی بودند، در هیئت جهانگرد، دیپلمات و یا مستشار نظامی با برخورداری از امتیاز ویژهای که شاهان یا شاهزادگان در اختیارشان گذاشته بودند، به این تفریح روی آورده بودند. این شکار بیرویه پیامدهای مخربی برای محیطزیست و حیات وحش ایران داشت که در پژوهش حاضر تلاش شده است ابعاد آن نمایانده شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خاندان قاجار؛ شکار؛ ناصرالدینشاه؛ محیطزیست؛ گونههای جانوری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,942 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,071 |
||