اصول فقه، وضعگرایی و چالشهای فلسفی آن | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 7، دوره 54، شماره 4 - شماره پیاپی 131، زمستان 1401، صفحه 135-156 اصل مقاله (718.51 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfiqh.2021.62633.0 | ||
| نویسنده | ||
| سید محسن کاظمی* | ||
| استادیار جامعة المصطفی العالمیة | ||
| چکیده | ||
| وضعگرایی نظریهای معنایی است که در بستر اصول فقه شکل گرفته است و دربارهٔ فرایند کدگذاری معنا برای لفظ، ماهیت معنا، ساختار وجودی معنا، ارتباط لفظ با معنا و نیز فرایند کدگشایی به اظهارنظر میپردازد. در وضعگرایی با نگاهی اتمی به معنا، مفاد جملات برحسب معنای واژگانِ تشکیلدهنده و نحوهٔ چیدمان آنها در جمله تعیین میشود. هر واژه بر یک یا چند معنای ثابت و متعین؛ یعنی همان صُوَر ذهنی دلالت میکند و این دلالت نیز فرایندی اعتباری است که از مجرای نمایهگری صورت میپذیرد. در این نوشتار پس از تبیین تاریخچهٔ شکلگیری این نظریه، با روشی توصیفیتحلیلی، ضمن تبیین مؤلفههای مذکور، اشکالات وارد بر آنها تبیین میشود. برایند بررسیها نشان میدهد که این نظریه با نقدهایی همچون التزام به ایدئالیسم زبانشناختی، بشریدانستن فرایند وضع، فروکاست معنا به ساحت مفهومی، بازنمودگرایی و واژهگرایی روبهروست. این نظریه نیز از نوعی رویکرد متنمحور در حوزهٔ تفسیر دفاع میکند که با رسالت کشف مراد الهی همساز نیست. نویسنده با بررسی و نقد این نظریه، از بافتگرایی دفاع میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| وضعگرایی؛ بازنمودگرایی؛ معنا؛ بافتگرایی؛ تفسیر قرآن | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,427 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,321 |
||