بررسی اثربخشی رواندرمانی بدنی بر بهبود و ارتقاء سطح بازداری و توجه دانشآموزان ابتدایی | ||
| پژوهش های روان شناسی بالینی و مشاوره | ||
| مقاله 3، دوره 10، شماره 2 - شماره پیاپی 20، اسفند 1399، صفحه 45-64 اصل مقاله (449.42 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/tpccp.2021.36796.0 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه غنائی چمن آباد1؛ ایمان الله بیگدلی* 2؛ سیدکاظم رسول زاده طباطبایی3 | ||
| 1کارشناسی ارشد علوم شناختی/ دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2استاد گروه روانشناسی/دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 3دانشیار گروه روانشناسی/دانشگاه تربیت مدرس و دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی بدنی بر بهبود و ارتقاء سطح بازداری و توجه دانشآموزان ابتدایی انجام شده است. روش: طرح پژوهش از نوع شبهآزمایشی همراه با پیشآزمون، پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان ابتدایی 4 مدرسه دولتی (دو پسرانه- دو دخترانه) در ناحیه 6 شهر مشهد بود که در سال تحصیلی 98-1397 مشغول به تحصیل بودند. 44 نفر از دانشآموزان به شیوه ی نمونه گیری در دسترس انتخاب و در دو گروه (12نفر پسر و 10 نفر دختر در گروه آزمایش، 11 نفر پسر و 11 نفر دختر در گروه کنترل) به صورت تصادفی قرار گرفتند. دورهی رواندرمانی بدنی برای گروه آزمایش در 36 جلسه 60 دقیقهای به مدت 3 ماه ارائه گردید و در این مدت گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفت. ابزارهای سنجش مورد استفاده در این پژوهش آزمونهای رایانهای کلمه- رنگ استروپ (word-color Stroop) و عملکرد پیوسته (CPT) بود. دادهها با آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری وt مستقل و به کمک نرمافزار SPSS-23 تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که دانشآموزان گروه آزمایش در مؤلفههای آزمونهای رایانهای استروپ و عملکرد پیوسته، نسبت به گروه کنترل به شکل معناداری عملکرد بهتری داشتهاند (05/0p<). یافتهها حاکی از آن است که روان درمانی بدنی روشی مؤثر برای بهبود و ارتقاء سطح بازداری و توجه دانشآموزان ابتدایی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| روان درمانی بدنی؛ بازداری؛ توجه؛ دانشآموزان ابتدایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,704 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,963 |
||