بررسی وضعیت حکمروایی خوب شهری درکلانشهرتهران

پژوهش ‎های جغرافیای سیاسی

دوره 7، شماره 2 - شماره پیاپی 26، تابستان 1401، صفحه 1-24   

نوع مقاله: مقالات علمی -پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/pg.2021.69157.1027

نویسندگان

سعید خاتم¹؛ سید عباس احمدی^{* 2}؛ مهناز خاتم³

¹دانش آموخته دکتری جغرافیای سیاسی،دانشگاه تهران،تهران،ایران

²استادیارجغرافیای سیاسی دانشگاه تهران،تهران،ایران

³دانش آموخته دکتری گروه مدیریت،واحدسیرجان،دانشگاه آزاداسلامی،سیرجان،ایران.

چکیده

طی چند دهه اخیر پیوندهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی درون شهرها با تغییرات اساسی روبرو بوده است. حکمروایی شهری فرایندی است که بر اساس کنش متقابل میان سازمان‌ها و نهادهای رسمی اداره شهر ازیک‌طرف و نهادهای غیررسمی جامعه مدنی یا عرصه عمومی از طرف دیگر شکل می‌گیرد. هدف اصلی این مقاله بررسی وضعیت حکمروایی خوب شهری در کلان­شهر تهران و مطالعه اداره بهتر سرزمین و قلمرو و عرضه خدمات بهتر و بیشتر به شهروندان است. روش تحقیق این مقاله کمّی ـ کیفی است. در این مطالعه با استفاده از شش شاخص از شاخص­ های حکمروایی خوب شهری با عنوان، مشارکت، اثربخشی و کارایی، عدالت، شفافیت، قانون­مندی و مسئولیت ­پذیری در محدوده موردمطالعه از طریق آزمون T تک­ نمونه­ ای موردسنجش قرار گرفت. جامعه آماری تحقیق شهروندان 14منطقه از مناطق 22گانه شهر تهران و حجم نمونه 370 نفر که به روش تصادفی و با استفاده از فرمول کوکران انتخاب‌شده‌اند. نتایج حاصل از آزمون حاکی از آن است که مدیریت شهری در محدوده موردمطالعه (چهارده منطقه تهران) با اصول حکمروایی خوب شهری منطبق نبوده و با توجه به شش شاخص مذکور از وضعیت مناسبی برخوردار نیست به‌صورتی که هرکدام از این شاخص­ های حکمروایی خوب شهری کمتر از مقدار متوسط میانگین رتبه ­هاست. بنابراین می­توان گفت که مدیریت ناکارآمد، متمرکز و از بالا به پایین باعث عدم توجه به برنامه­ های بلندمدت و استراتژیک، ضعف ساختار و جایگاه شورای اسلامی شهر و عملیاتی نشدن شوراهای محلی و مشارکت ندادن شهروندان در اداره امور شهر می­ شود.

کلیدواژه‌ها

سازمان‌دهی سیاسی فضا؛ حکمروایی خوب شهری؛ توسعه شهری؛ کلانشهر تهران

مراجع