چگونگی تقرر صفات خداوند در ذات او،از دیدگاه قیصری و ملاصدرا | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 6، دوره 55، شماره 2 - شماره پیاپی 111، اسفند 1402، صفحه 115-130 اصل مقاله (823.49 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2021.43341.0 | ||
| نویسندگان | ||
| فرهاد رحیم پور شهماروندی* 1؛ عباس جوارشکیان2؛ سید مرتضی حسینی شاهرودی3 | ||
| 1دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 3استاد دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| در این نوشتار سعی شده با روش تحلیلی توصیفی، ابتدا منظور از عینیت صفات با ذات حق همراه با دلایل، بعد عینیت صفات با ذات حق از نظر قیصریبررسی شود و تفاوت قیصری در این مورد با دیگر عرفا بیان گردد و بعد از آن عینیت صفات با ذات از نظر ملاصدرا و تفاوت و اشتراک آن با عرفا از جمله قیصری بررسی شود. قیصری به عینیت صفات و ذات هم در مقام ذات و هم در صقع ربوبی قائل است. تعین اول عرفای دیگر در نزد قیصری همان مقام واحدیت دیگر عرفا است و مقام احدیت همان مقام ذات حق است. صفات در مقام ذات به صورت اطلاقی وحدت دارند که این وحدت به صورت حیثیت اندماجی در نظر گرفته میشود در مقابل در صقع ربوبی که تجلی مقام ذات است وحدت به نحو حیثیت شأنی که به صورت اضافه اشراقی است، میباشد نه اضافه مقولی از جنس ماهیت تا تکثر در ذات به وجود آید. فهم این مسأله را میتوان به کمک دستگاه فلسفی ملاصدرا در مورد معقولات ثانی فلسفی کمک گرفت که تکثر معقولات به تکثر متن نمیانجاند. در این دستگاه فلسفی رابطه ذات با صفاتش مانند رابطه وجود با ماهیت است که وجود تقدم بالحقیقه نسبت به ماهیت، و ماهیت تأخر بالمجاز نسبت به وجود دارد. به عبارت دیگر صفات و شئون حق در مقام فهم تأخر رتبی نسبت به حقتعالی دارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| قیصری؛ ملاصدرا؛ توحید صفاتی؛ صفات ذاتی؛ صفات اضافی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,921 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,789 |
||