پارادایم حاکم بر اندیشه اشعری در مؤلفه اعجاز | ||
| علوم قرآن و حدیث | ||
| مقاله 3، دوره 54، شماره 2 - شماره پیاپی 109، اسفند 1401، صفحه 55-72 اصل مقاله (589.67 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jquran.2021.69961.1094 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد علی انصاری* 1؛ مرتضی عرب2؛ عباس حیدری2 | ||
| 1دانش آموخته کارشناسی ارشد گروه علوم قرآ ن وحدیث، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران | ||
| 2استادیار دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران | ||
| چکیده | ||
| یکی از مسائل دانش کلام اسلامی بررسی ماهیت و چیستی کلام الهی است و راجع به این مقوله از قرن دوم هجری نظریاتی توسط متکلمان اسلامی شکل گرفته است. یکی از نظریات مطرح در این حوزه را متکلمانی مطرح کردند که با الگوگیری از فلسفهٔ افلاطونی و ایدهٔ عالم مثال، برای کلام الهی جنبهای مثالی و خارج از عالم ماده در نظر گرفتهاند. این تبیین فلسفی پس از نظریهپردازیهایی که معتزله از آن ارائه دادند درنهایت در قرن چهارم توسط ابوالحسن اشعری تأیید و در مقولهٔ فرعی بحث کلام الهی؛ یعنی اعجاز، به نظریهٔ کلام نفسی بدل شد. این جستار بر طبق مبانی تاریخ علم و اندیشه درصدد بررسی تاریخی زمینههای شکلگیری، سیر تحول و تطور اندیشهٔ کلام نفسی بهعنوان اندیشهای فلسفی است. روش پژوهش بر اساس الگوی پارادایمی توماس کوهن است و نتیجهٔ حاصل از آن نشاندهندهٔ این مطلب است که متکلمان معتزلی پس از آشنایی با الگوهای تفکر افلاطونی با بهکارگیری آنها، تبیینی فلسفی از وجود مثالیِ قرآن کریم ارائه کردند تا اینکه ابوالحسن اشعری در پارادایمی ویژه، خوانشهای دینی از فلسفهٔ افلاطونی را به کار بست و در تقابل پارادایمی اهل حدیث و اهل کلام، به نظریهٔ کلام نفسی در اعجاز قرآن کریم دست یافت. | ||
| کلیدواژهها | ||
| کلام الهی؛ اعجاز قرآن؛ اشاعره؛ کلام نفسی؛ مُثل افلاطونی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,950 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,727 |
||