عدم شکلگیری همگرایی منطقهای در جنوبشرق، جنوب و جنوبغرب آسیا | ||
| پژوهش نامه ایرانی سیاست بین الملل | ||
| مقاله 11، دوره 10، شماره 2 - شماره پیاپی 20، فروردین 1401، صفحه 267-294 اصل مقاله (579.21 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/irlip.2021.69016.1034 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی کریمی* 1؛ قاسم اصولی اودلو2؛ هادی سیفی فرزاد3؛ حسن جعفرزاده3 | ||
| 1استادیار، مرکز اسناد فرهنگی آسیا، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران(نویسنده مسئول) | ||
| 2استادیار مدعو، روابط بین الملل، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران | ||
| 3دانشآموختۀ دکترای جغرافیای سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| امروزه منطقهگرایی و همکاریهای منطقهای بستر مناسبی برای تحکیم قدرت حکومتهای ملی فراهم آورده است و کشورهای مختلف، توسعه همه جانبه خود را در سایه همکاریهای منطقهای جستجو میکنند. بر همین اساس، سازمانهای مختلفی در قاره آسیا شکل گرفتند، ولی اغلب نتوانستهاند اتحادیهای پایدار و موثر در فرایند تصمیمسازی جهانی شکل دهند. این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی به بررسی دلایل عدم شکلگیری همگرایی موثر و کارآمد در مناطق جنوب شرق، جنوب و جنوب غرب آسیا میپردازد. سوال اصلی این پژوهش عبارت است از "اینکه چرا در مناطق جنوب شرق، جنوب و جنوب غرب آسیا اتحادیهای پایدار و موثر در فرایند تصمیمسازی جهانی شکل نگرفته است؟". این مقاله بحث میکند که یکسری عوامل ژئوپلیتیکی- جغرافیایی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و ادراکی، مانع انسجام سازههای منطقهای در جنوب شرق، جنوب و جنوب غرب آسیا میشوند. همچنین منطقهگرایی در این مناطق از نوع سنتی است و شکل دولت به عنوان یکی از مهمترین عوامل در سنتی بودن منطقهگرایی عمل کرده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| همگرایی؛ منطقه گرایی؛ تصمیم سازی جهانی؛ آسیا | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,954 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,113 |
||