درآمدی بر روششناسی تاریخ؛ دنیای مدرن و پس از آن | ||
| تاریخ و فرهنگ | ||
| مقاله 2، دوره 52، شماره 2 - شماره پیاپی 105، بهمن 1399، صفحه 59-37 اصل مقاله (961.21 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jhistory.2021.70248.1040 | ||
| نویسنده | ||
| مرتضی نورائی* | ||
| استاد دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| چرخش ضرورتهای اجتماعی از میانۀ قرن 19، به دگرگونیهایی اساسی در تاریخنگری و تاریخنگاری انجامید. شتاب این تغییرات در گذار از سدۀ 20 در سه پارادایم اساسی، قابلیت تعریف و سازماندهی یافت. برخی از مورخان معتقدند: در روند بازیابی گذشته، میتوان آن را کموبیش بازسازی کرد (re-Construction). برخی گفتهاند: چنین کاری از نظر حجم و شمار رخدادها میسر نیست. به این دلیل کار مورخ بهنوعی ساختن (Construction) با الهام گیری از گذشته است. الهامی که گاه با گفتمانهای حال یا آینده مرتبط است و در بهترین شرایط به اصل واقعه نزدیک است. چنین زمینهای اسباب کلان نظریهنگاری total explanation & history) (در تاریخ و نفوذ ایدئولوژی به عرصۀ تاریخنگاری را فراهم ساخته است. گروه سوم بر مبنای همان تردید، معتقدند شالودهشکنی (de-Construction) راه را برای فهم بیشتر و بهتر گذشته ممکنتر میسازد. کوشش بر آن است با تکیه بر منابع اصلی، هر یک از قالبهای مذکور و برون دادهای آنها، معرفی، مقایسه، تحلیل و ارزیابی شود. چنین تمهیداتی روششناسانه، موقعیت تاریخنگاری ایران را در جهان دیگران روشن میکند. شاید این نقطۀ عزیمتی برای برونرفت از پارهای انسدادهای تاریخنگارانه نیز باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مدرن؛ پسامدرن؛ تاریخنگاری؛ تاریخ نگری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,472 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,627 |
||