تأثیر نماز بر نام‌گذاری اوقات شبانه‌روز در زبان‌های ایرانی | ||
| زبانشناسی و گویش های خراسان | ||
| مقاله 5، دوره 13، شماره 2 - شماره پیاپی 25، زمستان 1400، صفحه 111-136 اصل مقاله (1.03 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jlkd.2021.73506.1071 | ||
| نویسندگان | ||
| جهاندوست سبزعلیپور* 1؛ شیما جعفری دهقی2 | ||
| 1گروه زبان و ادبیات فارسی ، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، رشت، ایران | ||
| 2گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ولایت ایرانشهر سیستان و بلوچستان | ||
| چکیده | ||
| ارتباط دو زبان فارسی و عربی و تأثیرپذیری این دو از یکدیگر غیرقابل کتمان است. در دورۀ قبل و بعد از اسلام این دو زبان بر همدیگر تأثیر بسیار گذاشته‌اند. پذیرش دین اسلام توسط ایرانیان باعث رواج لغات عربی بسیاری شد. نمازهای پنچگانه که در اوقات مختلفی از شبانه‌روز خوانده می‌شود، باعث توجه خاص به زمان نمازگزاری شده و لحظات و زمان‌های نماز، اهمیت خاصی پیدا کرده‌است. به همین دلیل، عباراتی که برای اشاره به زمان ادای نماز به کار می‌رفت، بعد از مدتی برای اشاره به زمان به طور مطلق به کار رفت و کم‌کم عباراتی همچون «نماز دیگر»، «نماز پیشین» و «پسین» و کلمات دیگر، علاوه‌بر اشاره به زمان نماز، به عنوان قید زمان به معنای «عصر، غروب و مانند آن» در بین زبان‌های ایرانی رایج شدند. این تحقیق در پی آن است نشان دهد که در گویش‌های ایرانی چه واژه‌هایی تحت‌تأثیر نماز ایجاد شده و یا معانی تازه‌ای پیدا کرده‌اند. داده‌های این تحقیق هم به روش کتابخانه‌‌ای از کتبی همچون ترجمۀ تفسیر طبری و هم به روش میدانی از گویش‌های مختلف ایرانی گردآوری شده‌اند. نتیجۀ تحقیق نشان می‌دهد هم در متون ادب فارسی و هم در گویش‌های ایرانی واژه‌های زمان‌نَمای قابل ملاحظه‌ای تحت‌تأثیر نماز رایج شده‌اند. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| زبان‌شناسیِ اجتماعی؛ گویش‌های ایرانی؛ نماز؛ اوقات شبانه‌روز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,800 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,638 |
||