حل تعارض فریقین در مصداق «دابّة الارض» آیه 82 سوره نمل | ||
| علوم قرآن و حدیث | ||
| مقاله 4، دوره 54، شماره 1 - شماره پیاپی 108، شهریور 1401، صفحه 73-92 اصل مقاله (702.34 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jquran.2022.72358.1175 | ||
| نویسندگان | ||
| بی بی زهرا شهیدپور* 1؛ وحیده فخار نوغانی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری قرآن و متون اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2استادیار گروه معارف اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| چکیده | ||
| «دابّه» به معنای موجودی متحرک و جاندار، 14 مرتبه در قرآن به کار رفتهاست و با توجه به معنا و سیاق آیات آشکار میگردد که این واژه عام بوده و بر جنبندگان اعم از انسان و حیوان دلالت دارد. اما یکی از آیاتی که میان مفسران شیعه و اهل سنت مورد مناقشه است، آیه 82 سوره نمل میباشد که خداوند میفرماید: «وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُکَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ کانُوا بِآیاتِنا لا یُوقِنُونَ»؛ و هنگامى که وعده عذاب ما بر آنان حتمى و لازم شود، جنبندهاى را از زمین براى آنان بیرون مىآوریم که با آنان سخن مىگوید. زیرا مردم پیش از این به آیات ما یقین نداشتند. بیشتر شیعیان، تبادر معنایی حاصل از لفظ «دابه» را دلیل بر رجعت حضرت علی(علیه السلام) میدانند و وجود برخی از روایات را مؤید نظر خود میدانند. اما اهل سنت رویکردی کاملاً متفاوت داشته و با استناد به برخی روایات «دابّه» را حیوانی عجیبالخلقه و افسانهای میدانند. با این وجود هر دو دسته در این که «دابّة الارض» در آخرالزّمان خروج میکند و خروجش از نشانههای قیامت است، اتفاقنظر دارند. این نوشتار با هدف حل تعارض میان فریقین، تحقیقی بنیادی بوده و به دلیل بررسی مصداق «دابّة الارض» در آیات و روایات و استفاده از کتب و اسناد، تحقیقی موردی و کتابخانهای است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| رجعت؛ فریقین؛ دابّة الارض؛ آیه 82 نمل؛ نشانه قیامت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 8,982 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,290 |
||