بسط نظریّۀ جرالد پرینس در باب درک روایی مخاطبان از روایتهای داستانی | ||
| مطالعات زبان و ترجمه | ||
| مقاله 6، دوره 56، شماره 1، بهار 1402، صفحه 167-194 اصل مقاله (579.67 K) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/lts.2022.76160.1126 | ||
| نویسنده | ||
| فضل الله خدادادی* | ||
| گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران | ||
| چکیده | ||
| میزان درک مخاطبان درونی و بیرونی داستانها همواره موضوعی پیچیده و نسبی است و بهطور مطلق نمیتوان دربارۀ میزان درک دو دسته از مخاطبان روایت به قضاوت پرداخت. این قضیه از کهنترین موضوعات روایتپردازی بشری است بهطوریکه حساسیتهای راوی نسبت به ارتباط با مخاطبی دلنشین نشانگر طبقهبندی پایگاه مخاطبان و نسبی بودن ارتباط آنها با روایت است. همچنین مباحثی چون بیاهمّیّت بودن «ساختار» در برابر «انتظار» و پاسخ به سؤال «بعد چه خواهد شد؟» که ادوارد مورگان فورستر مطرح نموده است، نشانههایی از طبقات مختلف مخاطبان و درک نسبی آنها از روایتها است. این مبحث اوّلینبار توسّط جرالد پرینس با موضع پایگان روایتشنوها مطرح گردید و ازآنجاییکه مصداقهای متنی نظریّه از متون غربی انتخاب شده است، درک آن برای مخاطب فارسی غریب مینماید، بر همین اساس پژوهش حاضر به واکاوی و بسط این نظریّه با شواهدی دقیق از متون داستانی فارسی پرداخته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| روایت؛ مخاطبان دوگانه؛ درک روایی؛ نسبیتگرایی؛ جرالد پرینس | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,008 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,253 |
||