استعارههای مفهومی مبتنی بر جهت دوری – نزدیکی در فلسفۀ ملاصدرا | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 24، دوره 54، شماره 2 - شماره پیاپی 109، اسفند 1401، صفحه 31-54 اصل مقاله (459.52 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2022.77166.1139 | ||
| نویسنده | ||
| وحید خادم زاده* | ||
| استادیار گروه فلسفه و حکمت اسالمی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| بر اساس نظریۀ استعارۀ مفهومی، مفاهیم انتزاعی بهواسطۀ مفاهیم عینی در چهارچوب استعارۀ مفهومی فهمیده میشوند. استعارههای مفهومی، هم در زبان روزمره و هم در متون علمی، یافت میشوند. جهت دوری – نزدیکی در معنای تحتاللفظیاش به رابطۀ میان اجسام در عالم طبیعت اشاره دارد؛ اما ملاصدرا از این جهت برای توصیف امور متافیزیکی بهره برده است. بهکارگیری جهت دوری – نزدیکی بهمنظور تبیین مفاهیم و اصول فلسفی را میتوان در چهارچوب نظریۀ استعارۀ مفهومی صورتبندی کرد. بخشی از استعارههای مفهومی مرتبط با دوری – نزدیکی در آثار ملاصدرا عبارتاند از: «امکان استعدادی بهمثابۀ امر دارای نزدیکی و دوری نسبت به حصول»، «امکان بهمثابۀ نزدیکی به حصول و امتناع بهمثابۀ دوری از حصول»، «موجودات هستی بهمثابۀ امور دارای نزدیکی و دوری نسبت به ذات باریتعالی»، «باریتعالی بهمثابۀ نزدیکترین امر به هر موجودی»، «تکامل و تعبد بهمثابۀ تقرب بهسوی ذات الهی»، «علت بیواسطه بهمثابۀ علت قریب»، «علت تام بهمثابۀ علت قریب و علت ناقص بهمثابۀ علت بعید»، «عشق و محبت بهمثابۀ نزدیکی» و «تشبه بهمثابۀ تقرب». | ||
| کلیدواژهها | ||
| دوری؛ نزدیکی؛ استعاره مفهومی؛ ملاصدرا؛ تقرب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,426 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,143 |
||