برابرنهادهای فارسی آتمن و برهمن در مثنویهای بیدل با نظر به آموزههای مکتب ادوایته ودانته | ||
| جُستارهای نوین ادبی | ||
| دوره 55، شماره 2 - شماره پیاپی 217، تابستان 1401، صفحه 48-71 اصل مقاله (767.6 K) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.2022.76800.1306 | ||
| نویسندگان | ||
| گلناز میرسالاری1؛ مریم صالحی نیا* 2؛ فیاض قرایی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان وادبیات فارسی گرایش عرفانی، ، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران. | ||
| 2استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| 3دانشیار ادیان و عرفان تطبیقی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران. | ||
| چکیده | ||
| سرزمین هند مهد ادیان گوناگونی بوده که مهمترین و رایجترین آن دین هندوست. این دین از مکاتب عرفانی مختلفی تشکیل شده و مکتب ادوایته ودانته یکی از مهمترین مکاتب در دین هندوست. در مکتب ادوایته ودانته آتمن به معنای «انسان» و برهمن به معنای «خدا» ست و در این مکتب میان آتمن و برهمن نوعی این همانی برقرار است. بیدل دهلوی شاعر بزرگ قرن یازدهم در روزگار رواج مکتب ادوایته ودانته در سرزمین هند میزیسته، او زبان سانسکریت را می-دانسته و به آداب و رسوم و عرفان و مذهب مردمان زمانهاش آگاهی و شناخت داشته است. در مثنویهای او مفاهیم و واژگانی از جمله «عدم و نیستی»، «عقل و آگاهی» و «انسان و خدا» بسامد بالایی دارند. این اصطلاحات به چه مفهومی در مثنویهای او به کار رفته است؟ ما برای پاسخ به این پرسش با رجوع به منابع عرفانی مهم هند این مفاهیم را در مثنویهای بیدل بررسی کردهایم. با نظر به انطباق تعاریف بیدل از انسان و خدا با منابع عرفانی هند، بازتاب این مفاهیم را در مثنویهای بیدل میتوان دید. بیدل عدم و نیستی، عقل و آگاهی و انسان و خدا را در معنایی نزدیک با آموزههای مکتب اداویته ودانته به کار میبرد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بیدل دهلوی؛ عدم و نیستی؛ انسان و خدا؛ عقل و آگاهی؛ مکتب ادوایته ودانته | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,638 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,722 |
||