فاعلیت انسان در مدرسه کلامی حله | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| مقاله 37، دوره 54، شماره 2 - شماره پیاپی 109، اسفند 1401، صفحه 151-166 اصل مقاله (274.3 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2023.78460.1174 | ||
| نویسنده | ||
| سید حسن طالقانی* | ||
| استادیار پژوهشگاه قرآن و حدیث | ||
| چکیده | ||
| اگرچه امامیه به پیروی از اهلبیت(علیهمالسلام) به فاعلیت حقیقی و نفی جبر باورداشتهاند، اما متکلمان امامیه در ادوار مختلف تاریخی قرائتها و تبیینهای متفاوتی از نحوۀ فاعلیت انسان ارائه دادهاند. در مدرسۀ حله که روش کلامی و مفاهیم پایه متکلمان به فلسفه نزدیک شد، تبیین متکلمان از فاعلیت نیز تغییر کرده است. این نوشتار سعی دارد تا نشان دهد اگرچه متکلمان حله با اثبات قدرت بر فعل و ترک پیش از انجام فعل و ارادهای که مخصص قدرت است، نقش انسان در پدید آمدن افعال را تأکید کردند، اما از سوی دیگر با پذیرش الگوی علّیت فلسفی، از دیدگاه متکلمان پیش از خود فاصله گرفتند. در تبیین متکلمان حله از یک سو قدرت و اراده انسان در یک نظام طولی معلول اراده و قدرت حق تعالی است و از سوی دیگر علت تامه برای صدور فعل تلقی میشود که لازمۀ این دیدگاه، صدور ضروری فعل خواهد بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| مدرسه حله"؛ فاعلیت انسان"؛ جبر و اختیار"؛ "؛ أمر بین أمرین" | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,272 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,018 |
||