بررسی تطبیقی تصویر راویان زن در داستانهای سه تفسیر شیعی روضالجنان، جلاءالاذهان و منهج الصادقین | ||
| جُستارهای نوین ادبی | ||
| دوره 55، شماره 4 - شماره پیاپی 219، زمستان 1401، صفحه 33-56 اصل مقاله (686.13 K) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.2023.80513.1394 | ||
| نویسندگان | ||
| کوثر احسن مقدم1؛ عبدالله رادمرد* 2؛ مریم صالحی نیا3 | ||
| 1دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی شریعتی، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی دکتر شریعتی، دانشگاه فردوسی مشهد. ایران. | ||
| 3استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. | ||
| چکیده | ||
| روایت کنشها، رویدادها و جنگهای صدر اسلام، در شکلگیری گفتمان شریعت و انتقال آن به نسلهای بعدی نقش مهمی را ایفا میکند. در این میان روایتگری زنان، بهمثابه کنشی اجتماعی، امری اثرگذار و مهم است. روایتگران زن، راوی اصلی یا دوم یا همارز بخشی از روایات داستانیتفسیری هستند و موضوعات متنوعی را در این داستانها روایت کردهاند. این مقاله، به بررسی تطبیقی چهرۀ زن راوی در سه تفسیر روضالجنان، جلاءالاذهان و منهجالصادقین میپردازد و وجوه اشتراک و افتراق این نقش را در سه تفسیر دنبال میکند. در این مقاله با استفاده از فن تحلیل محتوا؛ نوع روایتگری زن، موضوع داستانها و مشارکت روایتگران را در داستانهای این سه تفسیر استخراج کرده و از این رهگذر، تصویر زن راوی را در این متون ترسیم کردهایم. پیکرۀ متنی این مقاله، روایتهایی است که در سه تفسیر یادشده، زنان، راوی آنها بودهاند. این پژوهش نشان میدهد در این سه تفسیر، زنان شاخصی نظیر عایشه، امسلمه و اسماءبنتعمیس به روایتگری پرداختهاند و در گذر زمان، مفسران با حذف، تغییر یا افزایش روایتگران یا روایتها، چهرۀ زن راوی را تغییر دادهاند. همچنین در این روایتها اعتمادپذیری راوی زن، با شگردهایی نظیر ایجاد سطوح چندگانۀ راویان، استفاده از راوی درونداستانی و نزدیکی زمانی و مکانی راوی با روایت، افزایش یافته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زن؛ روایت؛ تفسیر قرآن؛ تفسیر شیعی؛ راوی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,486 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,050 |
||