رتبهسنجی علم امام از نگاه فیلسوفان صدرایی | ||
| جستارهایی در فلسفه و کلام | ||
| دوره 55، شماره 1 - شماره پیاپی 110، شهریور 1402، صفحه 59-70 اصل مقاله (306.88 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/epk.2023.81476.1220 | ||
| نویسنده | ||
| محمد حسن نادم* | ||
| عضو هیئت علمی دانشگاه ادیان ومذاهب | ||
| چکیده | ||
| امامت آموزهای کلامی است که همۀ پیروان فرق و مذاهب اسلامی دربارۀ ضرورت آن اتفاقنظر دارند و هرکدام با در نظر گرفتن اوصاف وخصایصی به آن نظر انداختهاند. شیعیان از بدو پیدایش مسئلۀ امامت تاکنون علاوهبر ویژگیهای مشترک، بر سه ویژگی اختصاصی (نص، عصمت وعلم) تأکید فراوان کردهاند و ازاینجهت، امامت را در نظام اعتقادی خود متمایز از امامتهای دیگر مذاهب اسلامی قرار دادهاند و هویت و قوام تشیع خود را به امامتی با ویژگیهای مذکور پیوند زدهاند؛ ازاینرو، مشاهده میشود بخش درخور توجهی از تلاشهای علمی متکلمان امامیه در بحث امامت به این سه ویژگی با ترتیب اولویت اختصاص یافته است. این جستار بنا دارد صرفنظر از تحقیقاتی که بیشتر به تبیین، توجیه و دفاع از آموزههای یادشده با در نظر گرفتن ترتیب یادشده پرداختهاند، برگ نوینی به پروندۀ علمی علم امام بیفزاید و با ارائۀ شواهد و قرائن، نقش علم امام، اهمیت و جایگاه زیربنایی و رتبی آن نسبت به دو ویژگی دیگر را با روش توصیفی ـ تحلیلی ازنگاه فیلسوفان صدرایی بیان کند. همچنین، بسترساز توجه بیشتر کلامیان به آموزۀ علم امام در نظام تدوین و آموزش علم کلام باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امامت؛ علم امام؛ نص؛ عصمت | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,974 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 14,083 |
||