توسعه داربست های پلی‌‌کاپرولاکتون/ نانوذرات اکسید روی/ کیتوسان برای مهندسی بافت پوست و بهبود خواص مکانیکی آن

مهندسی متالورژی و مواد

مقاله 3، دوره 34، شماره 3 - شماره پیاپی 31، پاییز 1402، صفحه 29-42   

نوع مقاله: علمی و پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jmme.2023.81049.1104

نویسندگان

نرگس جوهری^{* 1}؛ فاطمه زهرا کسائیان²

¹گروه مهندسی مواد، دانشکدۀ فنی و مهندسی گلپایگان، دانشگاه صنعتی اصفهان،گلپایگان، ایران.

²گروه مهندسی مواد، دانشکده فنی و مهندسی گلپایگان، دانشگاه صنعتی اصفهان، گلپایگان، ایران

چکیده

 بافت پوست به عنوان بزرگ‌ترین و یکی از مهم‌ترین اندام‌‌های بدن انسان که بیش از سایر بافت‌ها در معرض آسیب است از سه لایه اصلی اپیدرم، درم و هیپودرم تشکیل شده است. از مهندسی بافت و مواد بیولوژیکی به عنوان پشتیبان سلول می‌توان برای بازسازی بخش‌‌های آسیب دیده این بافت استفاده کرد. در پژوهش حاضر، به منظور الگوبرداری از بافت زنده پوست و تسریع بهبودی زخم، داربستی سه لایه ساخته شد. نانوکامپوزیت پایه پلیمری متخلخل پلی‌‌کاپرولاکتون/ نانوذرات اکسید روی با مقادیر صفر، 5، 10 و 15 درصد وزنی از نانوذرات اکسید روی در دو لایه و به روش ریخته‌گری حلال/شستشوی نمک ساخته شد. لایه سوم از جنس کیتوسان و به صورت غشا به کمک عامل پیوند عرضی کننده هیدروکسید سدیم روی دو لایه قبلی اضافه شد. ساختار فازی، گروه عاملی شیمیایی و مورفولوژی داربست‌‌های ساخته شده به ترتیب با استفاده از الگوی پراش پرتو ایکس (XRD)، طیف‌سنجی مادون قرمز با تبدیل فوریه (FTIR) و میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) مورد بررسی قرار گرفتند. برای ارزیابی خواص مکانیکی، داربست‌‌های ساخته شده مورد آزمون استحکام فشاری قرار گرفتند. نتایج به دست آمده نشان داد که تخلخل داربست‌‌های سه لایه ساخته شده تا حدی به صورت گرادیانی تغییر ‌‌یافته است. انسجام ساختاری، یکپارچگی مورفولوژی و استحکام فشاری داربست‌‌های با 5 درصد وزنی نانوذرات اکسید روی که در آنها از عامل پیوند عرضی کننده برای افزودن غشای کیتوسان استفاده شده بود به طور قابل توجهی بیشتر از سایر داربست‌های ساخته شده بود.

کلیدواژه‌ها

داربست؛ مهندسی بافت پوست؛ پلی‌‌کاپرولاکتون؛ کیتوسان؛ نانو‌‌ذرات اکسید روی؛ عامل پیوند عرضی؛ هیدروکسید سدیم

مراجع